Apparecchiamo?

Zdrowy, naturalny deser z kaszy jaglanej. I do tego taaaki smaczny! Pyszności, po prostu pyszności.

Składniki ( na 5-6 porcji):

• 1 szklanka kaszy jaglanej 

• 3-4 łyżki mocnego, gorzkiego kakao 

• 2 dojrzałe banany 

• garść daktyli (bez pestek) 

• kilka-kilkanaście orzechów włoskich lub laskowych (opcjonalnie) 

• miód lub cukier (do smaku) 

• 1 łyżeczka soku z cytryny 

• 1-2 łyżki gęstego jogurtu naturalnego (opcjonalnie) 

Kaszę wrzucić do garnka z grubym dnem i podprażyć przez chwilę (ok. 1 minutę) mieszając. Przełożyć na sito, przepłukać wodą, przelać wrzątkiem (zlikwiduje to ewentualną goryczkę). Trzy szklanki wody doprowadzić do wrzenia, wrzucić kaszę i gotować przez ok. 20 min minut.Ugotowaną kaszę zdjąć z ognia i pozostawić przez ok. 30 min. w garnku pod szczelnym przykryciem: kasza powinna wchłonąć pozostałą wodę i jeszcze bardziej napęcznieć. Do ciepłej, napęczniałej i wilgotnej kaszy dodać pokrojone banany i daktyle, zmiksować na gładką masę. Dodać kakao, orzechy i sok z cytryny, ponownie zmiksować. Doprawić do smaku miodem lub cukrem. Jeśli krem jest zbyt gęsty, dodać jogurt i znów zmiksować. Gotowy krem podzielić na porcje i dobrze schłodzić w lodówce (przez kilka-kilkanaście godzin). W chłodzie deser powinien lekko stężeć i mieć konsystencję gęstego budyniu. Krem można też zamknąć w słoiku i używać go jako dodatek do chleba, sucharów, drożdżowego ciasta itp.

Mejadra to popularne danie kuchni arabskiej o perskim lub hinduskim rodowodzie. Podstawowe składniki to ryż, soczewica i cebula oraz różnorodne przyprawy (kumin, ziele angielskie, kolendra, cynamon, kurkuma...). Mejadra podawana jest jako samodzielne danie lub jako dodatek do kebabów. Inspirację do tego przepisu znalazłam w internecie oraz w książce „Jerozolima”, choć podejrzewam, że autorzy (duet Ottolenghi i Tamimi) byliby przerażeni tym, jak lekceważąco potraktowałam ich recepturę. Skrupulatnych i ciekawych odsyłam do źródła. A poniżej mejadra „a modo mio”:)

Składniki: 

• 250 g zielonej lub brązowej soczewicy 

• 200g ryżu basmati 

• 4 średnie cebule 

• olej (najlepiej słonecznikowy) do smażenia cebuli 

• 2 łyżeczki kuminu 

• 1,5 łyżeczki nasion kolendry 

• 3 łyżki oliwy 

• 1/2 łyżeczki kurkumy 

• 1,5 łyżeczki mielonego ziela angielskiego 

• 1,5 łyżeczki cynamonu 

• 1 łyżeczka cukru 

• sok z 0,5 cytryny 

• sól i pieprz 

Soczewicę zalać dwoma szklankami wody i moczyć przez 15-30 minut, następnie odcedzić, nalać świeżą wodę i ugotować soczewicę prawie do miękkości. W tym czasie obrać cebulę i pokroić w cienkie półplasterki. Smażyć partiami na dobrze rozgrzanym, dość głębokim oleju. Usmażoną cebulę wyjąć na talerz wyłożony ręcznikiem papierowym, żeby odsączyć olej. Na patelnię wlać oliwę, wrzucić ryż i przyprawy, podsmażyć przez około 1-2 minuty na średnim ogniu. Następnie wlać 2 szklanki wody, dodać ryż i gotować prawie do miękkości. Pod koniec gotowania popieprzyć, posolić, pocukrzyć, dodać sok z cytryny (ja w tym momencie dodałam jeszcze trochę więcej kurkumy i mój ryż stał się bardziej żółty). Gotowy ryż wymieszać z soczewicą i podsmażyć wszystko razem jeszcze przez 2-3 minuty. Wyłożyć ryż z soczewicą na talerze, na każdej porcji ułożyć kopczyk z usmażonej cebuli. Podawać gorące. 

 To danie najlepiej smakuje ponoć z dodatkiem w postaci jogurtu z miętą oraz z cytrynową lemoniadą. Mogę tylko potwierdzić, iż lemoniada bardzo tu pasuje!

... czyli risotto z bakłażanem i kwiatami rozmarynu. W tym roku rozmaryn na balkonie tak obficie pokrył mi sie kwiatami, że musiałam je do czegoś wykorzystać:). Padło na risotto, wzbogacone dodatkowo bakłażanem. Trafny wybór, przepyszne danie!

Składniki (dla 2-3 osób):

• 200 g odpowiedniego ryżu (np. carnaroli)

• 1 bakłażan

• 20 g startego parmezanu

• garść kwiatów rozmarynu

• 1 mała cebula

• 1 ząbek czosnku

• ½ szklanki białego wina

• oliwa

• masło (2-3 łyżki)

• 1 litr rosołu

• sól i pieprz

Bakłażana pokroić na plastry i zgrillować (lub podpiec na blasze w piekarniku). Zgrillowane plastry pokroić na mniejsze kawałki. Posiekać cebulę i czosnek. Rozgrzać oliwę na głębokiej patelni, podsmażyć cebulę i czosnek. Dodać ryż, wymieszać, dodać łyżkę (lub dwie) masła, ponownie wymieszać. Dodać kawałki bakłażana i kwiaty rozmarynu, wymieszać z ryżem, potem wlać wino i poczekać, aż odparuje. Wtedy wlać porcję rosołu, wymieszać i podgrzewać na ogniu, od czasu do czasu mieszając. W miarę parowania płynu dodawać kolejne porcje rosołu (jeśli zabraknie nam rosołu, możemy zastąpić go wodą). Gdy ryż stanie się miękki i wchłonie prawie cały płyn, dodać dodać łyżkę masła i parmezan. Doprawić pieprzem i solą. Zdjąć z ognia, wyłożyć na talerze, posypać dodatkowo kwiatami rozmarynu. Podawać lekko ostudzone.

… czyli płaskurka (starsza siostra orkiszu) na słodko i na zimno, z dodatkiem pomarańczy i orzechów. Idealna na śniadanie lub na podwieczorek. Pyszności!

Składniki (na 1 porcję): 

· 1 szklanka ugotowanej kaszy z płaskurki 

· 1 pomarańcza · kilka dorodnych orzechów włoskich 

· kilkanaście rodzynek 

· 1 łyżka płynnego miodu 

· 2 łyżki soku z cytryny 

· 1 łyżeczka oliwy 

Pomarańczę obrać i pokroić na cząstki, tak samo postąpić z orzechami. Dokładnie rozrobić miód z sokiem z cytryny i z oliwą, dodać płaskurkę, dokładnie wymieszać (ewentualnie dodać więcej miodu, jeśli całość ma być bardzo słodka…). Dodać pokrojoną pomarańczę, orzechy i rodzynki, wymieszać, wyłożyć na talerz i konsumować z przyjemnością :) 

Ależ to jest pyszne! Bardzo ciekawa kompozycja różnorodnych smaków, palce lizać! To kolejny przepis z mojej listy “do wypróbowania”, pochodzący ze wspomnianej już książki kucharskiej “Jerozolima”. Prawie wszystkie produkty miałam w domu, musiałam tylko dokupić dziki ryż. Wstyd się przyznać, ale nic wcześniej o nim nie wiedziałam, tylko nazwa obiła mi się o uszy. Pomógł mi jednak internet: dzięki niemu dowiedziałam się, że dziki ryż to właściwie nasiona wodnej trawy czyli rośliny z rodziny wiechlinowatych pochodzącej z bagnistych obszarów Ameryki Północnej. Nasiona te są długie, cienkie, ciemnobrązowe i charakteryzują się intensywnym zbożowym smakiem i orzechowym aromatem. Sprawdziłam empirycznie, potwierdzam, wszystko się zgadza:) A w połączeniu z ryżem, ciecierzycą i rodzynkami dziki ryż sprawdza się zaiste znakomicie… Jeśli lubicie eksperymentować w kuchni, to polecam Wam to danie inspirowane kuchnią sefardyjską, według mnie jest świetne! 

Składniki (na 6 porcji): 

· 220 g ryżu basnati 

· 50 g dzikiego ryżu 

· 2 ½ łyżki oliwy 

· 2 łyżeczki nasion kuminu 

· 1 ½ łyżeczki curry 

· 240 g ugotowanej ciecierzycy 

· 180 ml oleju słonecznikowego 

· 1 średnia cebula posiekana na cienkie plasterki 

· ½ łyżki mąki pszennej 

· 100 g koryntek 

· 2 łyżki posiekanej natki pietruszki 

· 1 łyżka posiekanej kolendry 

· 1 łyżka posiekanego koperku 

· sól i pieprz 

Zacznij od umieszczenia dziekiego ryżu w małym rondelku, zalej go dużą ilością wody, doprowadź do wrzenia i gotuj na wolnym ogniu ok. 40 min. albo do chwili, aż będzie ugotowany, ale wciąż dość twardy. Odcedź i odstaw na bok. Aby ugotować ryż basmati, wlej łyżkę oliwy do średniej wielkości ronda z dobrze przylegającą pokrywką i ustaw go na dużym ogniu. Dodaj ryż i pół łyżeczki soli i podgrzewaj ryż, mieszając. Ostrożnie dolej wrzątek, zmniejsz ogień do bardzo małego, przykryj rondel pokrywką i gotuj 15 min. Zdejmij garnek z ognia, przykryj go najpierw czystą ściereczką, a potem pokrywką i odstaw na 10 min. W czasie gdy ryż się gotuje, przygotuj ciecierzycę. Podgrzej pozostałą oliwę w małym rondelku na dużym ogniu. Dodaj nasiona kuminu, curry i – po kilku sekundach – ciecierzycę z ¼ łyżeczki soli. Zrób to szybko, bo inaczej przyprawy mogą się przypalić. Mieszaj przez chwilę, żeby ciecierzyca się podgrzała, po czym przełóż do dużej miski. Wytrzyj rondel do czysta, wlej do niego olej słonecznikowy i ustaw na dużym ogniu. Rękami wymieszaj pokrojoną cebulę z mąką, aby lekko ją pokryła. Ostrożnie włóż część cebuli do garnka z nagrzanym olejem (uwaga, może pryskać!). Smaż 2-3 min, aż cebula zbrązowieje, przełóż na papierowy ręcznik i posyp solą. Powtarzaj, aż usmażysz całą cebulę. W końcu dodaj oba rodzaje ryżu do ciecierzycy razem z koryntkami, ziołami i usmażoną cebulą. Wymieszaj, dopraw do smaku solą i pieprzem. Podawaj ciepłe lub w temp. pokojowej. 

.. czyli słodki ryż na mleku z cynamonem. Deser z kategorii “comfort food”, bardzo popularny we Włoszech. Gdy cały świat sprzysięga się przeciwko mnie, lubię zaszyć się w domu, obowiązkowo z dobrą książką, szklanką gorzkiej herbaty i miseczką słodkiego riso al latte. Ukojenie przychodzi natychmiastowo:)

Składniki (orientacyjnie): 

• 1 litr mleka 

• 400 g ryżu 

• skórka obrana z 1 cytryny 

• 4-5 łyżek cukru 

• cynamon 

Podgrzać mleko i, gdy zacznie dochodzić do temperatury wrzenia, dodać ryż, cukier i skórkę cytrynową. Gotować długo (nawet godzinę) na małym ogniu, często mieszając. Ryż powinien zmięknąć i wchlonąć prawie całe mleko. Gdy to nastąpi, zdjąć ryż z ognia i wyjąć kawałki skórki cytrynowej. Przełożyć ryż do miseczek i posypać hojnie cynamonem. Jeść na ciepło lub na zimno. 

Deser można dowolnie modyfikować, dodając rodzynki, daktyle, gorzką czekoladę itp. Ja najczęściej dodaje moje ulubione rodzynki:)

... czyli ryż z patelni z jajkami. Danie dla zabieganych i dla odchudzających się – z tego co pamiętam, po raz pierwszy usłyszałam o tej potrawie w telewizyjnym programie o dietach:). Przyznam się bez bicia, że tak przyrządzony ryż bardzo mi smakuje. W wersji najprostszej wystarczą tylko 3-4 produkty: ryż, jajko i oliwa, ewentualnie starty parmezan. Ja jednak nie zadowalam się zestawem minimum i najczęściej dorzucam garść posiekanych, świeżych ziół. Niby nic, ale całość smakuje wybornie, a przynajmniej takie sygnały wysyłają moje kubki smakowe:)

Składniki (dla 2 osób): 

· 200 g ryżu 

· 2 jajka 

· sól i pieprz plus, ewentualnie, dodatkowe przyprawy 

· oliwa 

· garść świeżych ziół (u mnie: oregano, mięta, rozmaryn) 

· kilka łyżek startego parmezanu 

 Ugotować ryż w lekko osolonej wodzie i odcedzić. Jajka rozbić i rozbełtać. Na patelni rozgrzać oliwę, wlać jajka i podgrzewać przez ok. 30 sekund. Potem wrzucić ryż i posiekane zioła, wymieszać wszystko i trzymać na ogniu, aż rozbełtane jajka się zetną. Pod sam koniec doprawić solą i pieprzem, dodać starty parmezan, wymieszać i wyłożyć ryż na talerze. Podawać gorące.

… czyli kasza z pszenicy płaskurki z dodatkiem mięsa wołowego, ciecierzycy i oliwek. O zaletach i właściwościach“farro”pisałam już wcześniej tutaj; wiem, że w Polsce trudno dostać płaskurkę, ale zachęcam do zastąpienia jej kaszą orkiszową, efekt smakowy powinien być całkiem podobny. A “farro” w zestawie poniżej smakuje wyśmienicie!

Składniki (na 2 porcje):  

· 1 szklanka kaszy z płaskurki 

· ½ szklanki ciecierzycy 

· 2 niewielkie plastry delikatnego mięsa wołowego 

· 1 cebula 

· 1 mały koper włoski 

· garść oliwek 

· kilka łyżek białego wina 

· kilka łyżek startego parmezanu 

· 2 ząbki czosnku 

· oliwa 

· pieprz i sól 

Ciecierzycę namoczyć kilkanaście godzin wcześniej, następnie ugotować i ostudzić (można też użyć gotowej ciecierzycy z puszki). Pszenicę płaskurkę ugotować, odcedzić, ostudzić. Cebulę i czosnek posiekać, zeszklić na oliwie na patelni. Dodać pokrojoną w kostkę wołowinę i koper włoski, smażyć przez kilkanaście minut na małym ogniu. Dodać ugotowaną kaszę z płaskurki, ciecierzycę i oliwki, wymieszać, doprawić solą i pieprzem. Dodać białe wino i trzymać na ogniu przez kilka-kilkanaście minut, aż wszystkie smaki dobrze się połączą. Dodać parmezan, wymieszać, wyłożyć na talerze. Podawać gorące.

… czyli risotto z przyprawami i brzoskwiniami. Jadłam je po raz pierwszy u koleżanki, bardzo ciekawe zestawienie smaków! W tym daniu ryż zostaje połączony z brzoskwiniami i parmezanem, a całość wzbogacona jest imbirem i curry. Jak dla mnie bomba, naprawdę nie spodziewałam się, że ten zestaw może smakować tak wyśmienicie! Polecam wszystkim poszukiwaczom nowych doznań kulinarnych:)

Składniki (dla 4 osób): 

· 400 g ryżu 

· 3-4 duże, dojrzałe brzoskwinie 

· 1 mała cebula 

· ok. 75 g masła 

· 1 kieliszek białego wina 

· 1,5 l rosołu 

· 3-4 łyżki startego parmezanu 

· 1 łyżeczka curry 

· kilka kawałeczków kandyzowanego imbiru 

· sól i pieprz 

 Cebulę podsmażyć na maśle (użyć do tego celu połowę tłuszczu). Dodać ryż i smażyć przez chwilę, ciągle mieszając. Wrzucić pokrojone brzoskwinie (ja nie obieram ich ze skórki) i posiekany drobniutko imbir, potem wlać wino i poczekać, aż odparuje. Wtedy wlać porcję rosołu, wymieszać i podgrzewać na ogniu, od czasu do czasu mieszając. W miarę parowania płynu dodawać kolejne porcje rosołu. Gdy ryż stanie się miękki i wchłonie cały rosół, dodać pozostałą część masła i parmezan. Doprawić curry, pieprzem i solą. Zdjąć z ognia, podawać lekko ostudzone.

...czyli risotto z dynią z dodatkiem ciecierzycy. Typowe włoskie danie zimowe, rozgrzewające i sycące. Inspiracją był przepis z tej strony. Palce lizać!

Składniki (dla 4 osób): 

• 200-300 g miąższu dyni 

• 250-300 g ryżu (np. Carnaroli) 

• 100 g ugotowanej ciecierzycy 

• kawałek łodygi selera 

• 2 ząbki czosnku 

• rosół (mniej więcej 1 l.) 

• 4-5 łyżek startego parmezanu 

• sól i peperoncino 

• oliwa 

 Oliwę podgrzać na patelni, wrzucić drobno posiekany czosnek i łodygę selera, podsmażyć. Dodać pokrojoną dynię i peperoncino i dusić pod przykryciem przez kilka minut, aż dynia lekko zmięknie. Dodać ryż i ciecierzycę, wymieszać, zalać rosołem. Przez kolejne 10-15 minut kontynuować duszenie na patelni dolewając stopniowo rosół - nie należy wlewać wszystkiego za jednym razem, trzeba robić to stopniowo, obserwując parowanie płynu i jego wchłanianie przez ryż. Na sam koniec dodać parmezan. Wymieszać (ewentualnie dosolić) i trzymać na ogniu przez 2-3 minuty, aż wszystko dobrze się połączy. Serwować gorące. 

Moje uwagi: risotto wychodzi jeszcze lepsze, jeśli do jego przygotowania użyjemy pieczonej dyni (wtedy nie trzeba jej podduszać na patelni).

... czyli sałatka z pszenicy płaskurki z rzodkiewkami i zielonym groszkiem. „Farro” („triticum dicoccum”) jest bardzo popularne we Włoszech, podczas gdy w Polsce to ciągle rarytas, a szkoda. Płaskurka jest „starszą siostrą” pszenicy orkisz. Badania archeologiczne pokazują, że początki rolnictwa w starożytnej Mezopotamii wiążą się właśnie z uprawą płaskurki. Z moich zajęć na archeologii pamiętam też, że i w Polsce jest to najstarsza z uprawianych pszenic, udomowiona wcześniej niż orkisz! Płaskurka zawiera bardzo dużo białka, wapnia i fosforu oraz różnych kwasów i witamin, które pomagają przy problemach z przemianą materii, w leczeniu chorób skór, redukcji cholesterolu, ochronie przed cukrzycą... Lista jest długa, ale nie chcę przynudzać, zainteresowanych tematem odsyłam do fachowej literatury. Ja dodam jeszcze tylko, że wszystkie zalety tej pszenicy są we Włoszech dobrze znane: znamienne, iż z tego właśnie powodu płaskurkę nazywano kiedyś „zbożem legionistów”. Płaskurka przetwarzana jest przede wszystkim na mąki, kasze oraz soki. Przyznam się, że soku z płaskurki nigdy nie piłam (a podobno zapobiega on powstawaniu nowotworów układu pokarmowego!), podczas gdy często i chętnie sięgam po mąkę i kaszę z tej pszenicy. Bardzo mi odpowiada smak tych produktów, wyczuwam w nich lekko orzechową nutę, podobnie jak w orkiszu. Włosi mają całą listę ulubionych potraw z farro: w Toskanii można natknąć się na „minestra/zuppa di farro” (zupa), „polpette di farro”(pulpety), „pasta di farro”(makaron), „pane di farro”(chleb) czy też „insalata di farro”. Ta ostatnia to bardzo popularna sałatka, przygotowywana z kaszy z płaskurki, która w klasycznej wersji wymieszana zostaje z pomidorami, tuńczykiem i bazylią lub rukolą. Bardzo smaczne połączenie, które jednak z czasem może się znudzić... Ja w poszukiwaniu nowych smaków spróbowałam kiedyś „farro” z rzodkiewkami i zielonym groszkiem – i to był strzał w dziesiątkę. Znakomita odmiana po tuńczyku i pomidorach, polecam! A, i jeszcze jedno: jeśli chcielibyście wypróbować przepis, lecz nie macie dostępu do płaskurki, to zachęcam do zastąpienia jej kaszą orkiszową, efekt smakowy będzie podobny.

Składniki (dla 2 osób, miary orientacyjne):

• 1 szklanka kaszy z płaskurki

• garść rzodkiewek

• garść zielonego groszku

• garść oliwek bez pestek

• ½ cebuli

• ½ kopru włoskiego

• świeży koperek i bazylia

• sól i pieprz

• oliwa dobrej jakości

• ocet balsamiczny

Kaszę ugotować, odcedzić, ostudzić. Pokroić rzodkiewki, oliwki i koper włoski, drobno posiekać cebulę, koperek i bazylię. Wymieszać wszystko z kaszą, dodać oliwę i ocet balsamiczny, doprawić solą i pieprzem. Gotową sałatkę najlepiej lekko schłodzić w lodówce przed podaniem.

... czyli smażone kulki ryżowe z fasolką szparagową. "Supplì" to tradycyjne danie kuchni rzymskiej, które rozpowszechniło się w całych Włoszech - stąd ile regionów Bel Paese, tyle wariacji na temat "supplì". Nazwa potrawy pochodzi od francuskiego słowa “surprise” i związane jest z tym, że klasyczne, rzymskie kulki ryżowe kryły w swym wnętrzu smaczną niespodziankę: kawałek aromatycznej mozzarelli. Ja prezentuję poniżej "supplì" w wersji domowej i zdecydowanie “odchudzonej”: nie ma tu masła, mozzarelli czy śmietany, jest za to oliwa dobrej jakości i młoda fasolka szparagowa… “Obcięcie” kalorii nie obniżyło wcale walorów smakowych tego dania, wprost przeciwnie - śmiem twierdzić, że "supplì light" są o wiele lepsze od tych tradycyjnych! To jedno z tych dań, o które upomina się co jakiś czas Kalabryjczyk, a on naprawdę rzadko prosi, by coś mu ugotować… Jego powtarzająca się pytanie: “ a może zrobiłabyś supplì? no wiesz, te z fasolką szparagową?” to zdecydowanie najlepsza rekomendacja:)

· oliwa extravergine

... czyli sałatka z ryżu z krewetkami i oliwkami. "Insalate di riso" cieszą się we Włoszech bardzo dużą popularnością, nikt jednak nie odtwarza jakiegoś konkretnego, kanonicznego przepisu – ot, tyle wersji sałatki, ilu Włochów w "Bel Paese":). Każdy ma swoją ulubioną kombinację smaków: ja akurat przepadam za połączeniem ryżu z oliwkami i krewetkami, więc taka właśnie sałatka ryżowa często pojawia się u nas na stole...

· tymianek, sól, pieprz

Umyte i wymoczone grzyby posiekać, przesmażyć z masłem oraz cebulą, doprawić solą, pieprzem i tymiankiem. Kaszę gryczaną ugotować, osolić, ostudzić, wbić jajo i dodać tyle mąki, aby masa dała się formować. Robić z niej podłużne placuszki, ułożyć na każdym plasterek sera, smarować grzybowym nadzieniem i zwijać zrazy (ja celowo formuję duże zeppeliny o długości ok. 10 cm, bo potem kroję je w plastry). Posypać tartą bułką i smażyć na gorącym tłuszczu. Ułożyć w ogniotrwałym naczyniu, wstawić do gorącego piekarnika na 10 - 15 minut. Gorące zrazy przełożyć na talerze, pokroić w plastry. Podawać polane dowolnym sosem (u mnie: gęsty sos czosnkowy na jogurcie).

Pyszny deser, który wyjątkowo niewdzięcznie prezentuje się przed obiektywem. Nie wiem czemu, ale kojarzy mi się z urokliwymi podwieczorkami z dzieciństwa, choć jeśli dobrze pamiętam, to nie przepadałam za kaszą manną, jak byłam mała. Dopiero jak dorosłam, to zaczęłam doceniać walory smakowe tej drobroziarnistej i lekkostrawnej kaszki. No i dopiero teraz odkrywam zalety zwykłej, niedocenianej, domowej leguminy... jak dla mnie to prawdziwy "comfort food":)

Składniki:

· pół litra mleka
· 6 łyżek kaszy manny
· 3 jajka
· 6 łyżek cukru
· 1 cukier waniliowy
· garść migdałów
· słoik dżemu śliwkowego (można zastąpić innym dżemem lub świeżymi owocami)

Mleko zagotować z 5 łyżkami cukru. Do gotującego się mleka dodać kaszę mannę i gotować kilka minut, aż zgęstnieje (dokładnie mieszać, aby nie powstały grudki). Dodać 2 żółtka i jedno całe jajko, wymieszać, chwilę podgrzewać. Odstawić do ostudzenia. Posiekać migdały, wymieszać z kaszą manną. Połowę masy wlać do formy wysmarowanej tłuszczem i wysypanej mąką lub bułką tartą. Na tym spodzie rozłożyć dżem śliwkowy i pokryć kolejną warstwą kaszy manny. 2 białka wymieszać z 1 łyżką cukru i ubić na sztywną pianę. Gotową pianę wyłożyć na wierzch leguminy, posypać kawałkami migdałów. Piec w nagrzanym piekarniku w temp. 170-180°C przez ok. 30 minut. Gorącą leguminę trzeba dzielić na porcje łyżką, ostudzoną powinno się móc pokroić nożem. Osobiście polecam wersję na ciepło, może nie najlepiej wygląda, ale za to jak smakuje!