Apparecchiamo?

Panpepato

2012-01-22T19:03:00.001+01:00

Ten wypiek wywodzi się ponoć z Umbrii albo Emilii-Romanii, ale i w Toskanii jest bardzo popularny. Natknąć się na niego można przede wszystkim w okresie bożonarodzeniowym i sylwestrowym: wtedy na półkach w sklepach pojawiają się małe paczuszki, zawierające ciemne, nieforemne i twardawe …buły? placki? ciasta? To “panpepato”: słodki, a zarazem lekko pikantny, bakaliowy wypiek na bazie miodu, z dodatkiem pieprzu i gałki muszkatołowej. “Panpepato” nadaje się do długiego przechowywania, nawet przez kilka miesięcy: podobno im dłużej leżakuje, tym bardziej zyskuje na smaku… Mòj ostatni panpepato poleżał miesiąc: był przepyszny!

Składniki:

· 200 g mąki

· 200 g miodu

· 100 g gorzkiej czekolady

· 50 g gorzkiego kakao

· 2 łyżki kawy rozpuszczalnej

· 3-4 łyżki mocnej kawy espresso

· ½ szklanki wody

· 100 g posiekanych migdałów

· 100 g posiekanych orzechów laskowych

· 100 g posiekanych orzechów włoskich

· 100 g rodzynek

· 100 g różnych owoców kandyzowanych

· garstka orzeszków piniowych

· 1 łyżeczka cynamonu

· 1 łyżeczka pieprzu (najlepiej świeżo zmielonego)

· 1 łyżeczka gałki muszkatołowej

· ½ łyżeczki zmielonych goździków

Na małym ogniu podgrzać miód, dodać czekoladę, kakao, kawę rozpuszczalną, espresso i przyprawy. Podgrzewać i mieszać cały czas, tak by wszystkie składniki dobrze się połączyły. Gdy to nastąpi, dodać ¼ szklanki wody. Podgrzewać przez chwilę, potem dodać bakalie, wymieszać, zdjąć z ognia i lekko ostudzić. Do ciepłej (ale nie gorącej!) masy dodać mąkę, wymieszać i, jeśli to konieczne, dodać resztę wody. Powinno powstać dość kleiste, naszpikowane bakaliami ciasto. Ręce oprószyć mąką i uformować sześć sporych, okrągłych “bułek”. Ułożyć je na blasze wyłożonej papierem do pieczenia i wstawić do nagrzanego piekarnika. Piec 15-20 min. w temp. 200°C. Po wyjęciu z piekarnika panpepato może być dość miękki, ale w trakcie stygnięcia stwardnieje. Po ostudzeniu każdy panpepato owinąć w piaper i odłożyć w suche, ciemne miejsce na kilka dni, najlepiej na tydzień, a nawet dwa, albo i dłużej. Oczywiście panpepato można jeść nawet natychmiast po ostudzeniu, ale najlepszy smak ma wtedy, gdy postoi jakiś czas i nabierze mocy:)

Tradycyjnie panpepato przed podaniem kroi się w plastry.

Pesto rosso

2012-01-14T16:07:00.001+01:00

… czyli czerwone pesto, którego podstawą są nie liście bazylii, lecz suszone pomidory. Istnieje mnóstwo wariacji na temat pesto rosso; ja swój przepis wzorowałam na tym ze strony Ginger & Tomato, choć nie obyło się bez kilku zmian: przede wszystkim do mojego domowego pesto dodaję zawsze łyżkę lub dwie świeżej ricotty, (to sprawia, że sos jest bardziej kremowy), no i zwiększam ilość suszonych pomidorów (dzięki czemu pesto jest naprawdę czerwone…). Przygotowanie pesto, jak wiadomo, nie wymaga zbyt wiele zachodu, a efekt jest bardziej niż zadowalający: warto spróbować, naprawdę!

Składniki:

· 150 g suszonych pomidorów w zalewie

· 1 duży pomidor

· 1 czerwona papryka, wcześniej upieczona i obrana ze skórki

· 50 g parmezanu

· 50 g pecorino romano

· 1-2 łyżki ricotty

· 1-2 ząbki czosnku

· 1 łyżka orzeszków piniowych

· kilka orzechów włoskich

· kilka listków świeżej bazylii

· oliwa bardzo dobrej jakości

Orzeszki piniowe i orzechy włoskie uprażyć na patelni. Pomidora obrać i pokroić na kawałki. Wszystkie składniki zmiksować (lub utłuc w moździerzu…), dolewając po koniec oliwę – pesto powinno mieć konsystencję tłustego kremu.

Dodatkowe uwagi:

- czosnek można zastąpić peperoncino, a orzechy włoskie migdałami;

- oliwę można częściowo zastąpić olejem słonecznikowym (najlepiej w proporcjach 1:1);

- do świeżo ugotowanej porcji makaronu dla jednej osoby wystarczy dodać 2 łyżki pesto rosso, następnie dobrze wymieszać, posypać parmezanem – i gotowe!

Filety rybne z fenkułem i pomarańczą

2012-01-06T16:25:00.001+01:00

Swojskie filety rybne (u nas były z dorsza) pieczone i podawane z koprem włoskim i pomarańczą. Pyszne zestawienie smaków, tak przygotowane ryby mogłabym jeść codziennie!

Składniki (dla 2 osób):

· 2 duże lub 4 małe filety rybne

· 1 fenkuł

· 1 duża pomarańcza

· 2 łyżki kaparów

· ½ szklanki białego wina

· sok z połówki cytryny

· pieprz cytrynowy

· odrobina świeżej pietruszki

· 3-4 łyżki oliwy

· sól

Filety natrzeć pieprzem cytrynowym, lekko posypać solą. Pomarańczę obrać, pokroić na plasterki. Koper włoski umyć, pokroić w paski. Pietruszkę drobno posiekać. Dno formy wyłożyć papierem do pieczenia. Wyłożyć na dno połowę pomarańczy i kopru włoskiego, posypać częścią kaparów i pietruszką. Ułożyć filety, a na nich pozostałe cząstki pomarańczy i fenkuła. Posypać kaparami i pietruszką. Polać winem, oliwą i sokiem cytrynowym. Na wierzch położyć drugi papier do pieczenia i szczelnie zacisnąć brzegi pergaminu, tak by powstała zamknięta paczuszka. Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec 20-30 min. w temp. 180-200°C (fenkuł ma zmięknąć, a pomarańcza puścić sok). Pod koniec piecznia można otworzyć paczuszkę, by część płynów odparowała. Podawać gorące.

Pasta rybna z bakłażanem

2011-12-30T16:28:00.002+01:00

Ciekawa w smaku pasta rybna, która świetnie sprawdza się jako przystawka. Początkowo podawałam ją z plastrami grillowanego bakłażana, potem stwierdziłam, że smakuje równie wybornie z samym chlebem i teraz często używam jej jako smarowidła do małych kanapeczek. Prosty pomysł na nieskomplikowaną przekąskę do karnawałowego bufetu.

Składniki (na antipasto dla 4 osób):

puszka sardynek w sosie pomodorowym (ok. 150 g)
kilka-kilkanaście filecików anchois (ilość filecików zależy od tego, jak mocną w smaku pastę rybną chcemy otrzymać)
1 ugotowany ziemniak
3 plastry grillowanego bakłażana
2-3 łyżki sera ricotta
1 łyżka startego sera pecorino
świeża pietruszka
sól i pieprz

Ziemniaka pokroić na cząstki, dodać sardynki, rozgnieść wszystko widelcem. Dodać ricottę, dokładnie wymieszać. Fileciki anchois i plastry bakłażana pokroić na drobne kawałeczki, dodać do masy rybnej, wymieszać. Dodać poszatkowaną pietruszkę, starty ser pecorino, wymieszać. Doprawić solą i pieprzem.

Jeśli pasta rybna jest za gęsta,można dodać odrobinę oliwy lub jogurtu naturalnego; jeśli jest za rzadka, należy dodać więcej sardynek.

Tak przygotowaną pastę można podawać rozprowadzoną na kawałkach grillowanego bakłażana lub rozsmarowaną na chlebie.

Przy wigilijnym stole

2011-12-24T08:56:00.000+01:00

Drodzy wirtualni przyjaciele, wybaczcie dłuższe milczenie z mojej strony, ale powód był bardzo prozaiczny: na początku grudnia przeprowadziliśmy się i w nowym mieszkaniu nie było internetu, a na jego podłączenie musieliśmy czekać dłużej, niż się spodziewaliśmy. Ponadto kilka dni temu Kalabryjczyk stracił pracę, a to, rzecz jasna, mocno zwarzyło nam humory, tym bardziej, że ja też jestem od dłuższego czasu bezrobotna, więc nasza sytuacja mocno się skomplikowała…

Mimo tych zmartwień mamy jednak szczery zamiar w pełni cieszyć się świętami! Z opłatkiem w dłoni składam i Wam życzenia pięknych, radosnych świąt Bożego Narodzenia. Patrzmy razem na Narodzonego w stajence i gromadźmy światło w nas samych, tak by nie zabrakło go przez cały rok, aż do następnego grudnia… Wesołych świąt!

Przy wigilijnym stole

Że, jako mówi nam wszystkim

Dawne, odwieczne orędzie,

Z pierwszą na niebie gwiazdą

Bóg w naszym domu zasiędzie.

Sercem Go przyjąć gorącym,

Na oścież otworzyć wrota —

Oto co czynić wam każe

Miłość, największa cnota.

/Jan Kasprowicz/

Szarlotka najprostsza

2011-12-07T13:42:00.001+01:00

Przepis pochodzi ponoć z książki Jeffrey'a Alforda i Naomi Duguid “Home Baking”, ale ja znalazłam go na stronie ko ko ko. Iv, autorka blogu, twierdzi że receptura jest cudowna w swej prostocie i godna polecenia – a ja zgadzam się z nią całkowicie. W szarlotce najprostszej zmieniłam tylko dwie rzeczy: śmietanę zastąpiłam jogurtem a do jabłek dorzuciłam też rodzynki. Zdjęć tego pysznego ciasta zrobiłam sporo, ale pokazuje jedno, bo resztę udało mi sie w tajemniczy sposób skasować... Zapraszam na szarlotkę!

Składniki:

Na ciasto

· 2 szklanki (280g) mąki pszennej

· 1/2 szklanki (125g) cukru (dałam 100g)

· 170g masła

· 2 żółtka

· 3 łyżki kwaśnej śmietany (ja użyłam jogurtu naturalnego)

· 1-2 łyżki wody

· 1 łyżeczka skórki otartej z cytryny

Na nadzienie

· 1,8 kg jabłek

· 2 łyżki soku z cytryny

· 2 łyżeczki cynamonu

· rodzynki (wedle upodobania)

· cukier do smaku (dałam ok 50 g

dodatkowo: bułka tarta, cukier puder

Mąkę zmieszaj z cukrem, dodaj pokrojone na małe kawałki masło i skórkę cytrynową, zagnieć. Następnie dodaj żółtka i śmietanę oraz jeśli to konieczne odrobinę wody. Całość szybko wyrób, zawiń w folię spożywczą i wstaw do lodówki na czas przygotowywania nadzienia. Piekarnik rozgrzej do 180 stopni. Tortownicę posmaruj masłem i posyp bułką tartą.

Jabłka obierz i utrzyj na tarce o grubych oczkach, dodaj sok cytrynowy, cynamon i cukier do smaku. Odstaw na chwilę, a następnie wylej nadmiar soku, jeśli się pojawił.

Ciasto wyciągnij z lodówki i przekrój na pół. Jedną połówką wyłóż dno tortownicy (ja po prostu odrywam małe kawałki ciasta i rękoma wykładam spód, ale można też ciasto rozwałkować - musi być jednak lepiej zmrożone). Na spód rozłóż nadzienie (ja wcześniej oprószam dodatkowo bułką tartą, która wchłonie nadmiar soku), a na nadzienie kruszonkę z pozostałego ciasta (ja starłam na tarce).

Całość wstaw do rozgrzanego piekarnika i piecz przez 1 godzinę, aż wierzch zabrązowi się.

Po upieczeniu ciasto można posypać cukrem pudrem (ja nie posypuję). Szarlotka smakuje wybornie na ciepło i na zimno.

Krajanka z daktylami

2011-12-02T14:22:00.002+01:00

Ostatnio to nasze ulubione ciasto. Może dlatego, że takie słoneczne? Już samo zerkanie na nie poprawia humor, a co dopiero konsumpcja:) Bardzo udane połączenie daktyli z ricottą i miodem z cytrynową nutą w tle. Polecam!

Składniki:

Na spód:

• 25 dkg mąki

• 125 g masła

• 50 g cukru pudru

• 1 żółtko

• 1-2 łyżki kefiru lub jogurtu naturalnego

• szczypta soli

Na nadzienie:

• 250 g sera ricotta

• 250 g jogurtu naturalnego

• 2 jajka

• kilkanaście suszonych daktyli

• ½ szklanki mleka

• 2 łyżki miodu

• 3 łyżki kaszy manny

• sok i skórka otarta z 1 cytryny

Przygotować ciasto na spód: masło rozpuścić i ostudzić. Dodać pozostałe składniki i zagnieść ciasto. Wstawić do lodówki na co najmniej godzinę. Schłodzonym ciastem wylepić dużą formę (moja forma miała wymiary 25x30 cm, a warstwa wylepionego ciasta była bardzo cienka, kilka mm). Ciasto jest na tyle tłuste, że nie trzeba natłuszczać blachy i wysypywać jej mąką, bo i bez tego ciasto powinno ładnie “wyskoczyć” z formy. Wstawić ponownie do lodówki na ok. 30 min.

Przygotować nadzienie: ricottę wymieszać z jogurtem, sokiem z cytryny i jajkami. Kaszę mannę rozprowadzić w mleku, dodać do masy serowej. Dosłodzić miodem i cukrem wedle uznania, dodać skórkę cytrynową. Daktyle pozbawić pestek, pociąć na paski. Ułożyć je na spodzie ciasta i zalać masą serową. Formę z ciastem wstawić do nagrzanego piekarnika i piec w temp. ok. 200°C przez 35-40 min. Ostudzić, kroić na kwadraty.

Pizza bianca con patate e cavolfiore

2011-11-28T09:07:00.004+01:00

… czyli biała pizza z ziemniakami i kalafiorem. W tej wersji nie ma sosu pomidorowego, zamiast niego jest krem z kalafiora rozprowadzony bezpośrednio na cieście. Do tego plasterki ziemniaków, rozmaryn i mozzarella – i z tymi kilkoma prostymi składnikami powstaje bardzo smaczna kompozycja. Polecam!

Składniki (na 1 pizzę):

Na wierzch:

· 1 mały kalafior

· 2 niewielkie ziemniaki

· 1 ząbek czosnku

· 1 łyżka oliwy

· 2-3 łyżki jogurtu naturalnego

· świeży rozmaryn

· sól, pieprz, gałka muszkatołowa

Na ciasto:

· 250 g mąki (najlepiej typu semola lub innej z pszenicy durum)

· 10 g świeżych drożdży

· pół szklanki ciepłej wody

· 2 łyżki oliwy

· pòł łyżeczki soli

Mozzarellę pokroić w kostkę. Ziemniaki i kalafiora ugotować. Ziemniaki pokroić na cząstki. Kalafiora rozgnieść na papkę widelcem. Dodać do niego rozgnieciony czosnek, oliwę i jogurt, wymieszać, doprawić solą, pieprzem i gałką muszkatołową.

Ciasto na pizzę wstawić do nagrzanego piekarnika, piec ok. 10 min. Wyjać ciasto. Rozprowadzić na nim masę kalafiorową, ułożyć cząstki ziemniaka, posypać rozmarynem i pieprzem, wstawić ponownie do piekarnika i piec kolejne 10 min. Wyciągnąć pizzę z piekarnika, posypać połową mozzarelli, wstawić do pieczenia na 5 min, ponownie wyjąć z piekarnika, posypać pozostałą mozzarellą i wstawić do piekarnika na 2 min. (w ten sposób część mozzarelli staje się lekko chrupiąca, a część pozostaje przyjemnie ciągnąca). Gorącą pizzę wyjąć z piekarnika, kroić na porcje, podawać natychmiast.

A to kawałek pizzy, który czekał na swój moment w sesji fotograficznej i niestety nie doczekał go w całości: jak się tylko na chwilkę odwróciłam, został cichcem nadgryziony przez Kalabryjczyka:) Oto co udało mi się ocalić do zdjęcia:

Ciambella alla ricotta con datteri

2011-11-23T09:32:00.004+01:00

… czyli wieniec z ricottą i daktylami. Wyjątkowo niepozorne, a zarazem bardzo smaczne ciasto! Podbiło ono całkowicie kubki smakowe Kalabryjczyka, który uznał, że od dziś jest to jego ulubione ciasto śniadaniowe. Mnie też bardzo smakowało – przede wszystkim podoba mi się, że wypiek jest bez tłuszczu, ale dzięki serowi pozostaje lekko wilgotne. Ja do ciasta dodałam posiekane daktyle i skórki otarte z owoców cytrusowych, ale każdy może tu wybrać, co mu odpowiada: posiekaną czekoladę, rodzynki, orzechy (Lauradv, u której znalazłam przepis, zdecydowała się na dodatek czekolady i kawy). Moja kombinacja daktylowo-cytrusowa okazała się bardzo trafiona: ciasto miało piękny aromat, a dzięki daktylom nabrało większej słodyczy. Użyłam też likieru pomarańczowego, który również podkręcił smak całości. Skromny, ale bardzo udany wypiek, polecam!

Składniki:

· 250 g mąki

· 190 g cukru

· 250 g sera ricotta

· 3 jajka

· 2 łyżki mleka

· 2 łyżki dowolnego słodkiego likieru (u mnie: likier pomarańczowy)

· ok. 100 g posiekanych suszonych daktyli

· 3 łyżki startej skórki z pomarańczy i cytryny

· 2 łyżeczki proszku do pieczenia

Jajka utrzeć z cukrem. Dodać ricottę, mleko i likier, wymieszać. Mąkę wymieszać z proszkiem do pieczenia, dodać masę serowo-jajeczną, wymieszać na gładką masę (najlepiej użyć miksera). Dodać posiekane daktyle i skórkę z pomarańczy i cytryny. Przelać ciasto do formy (tradycyjnie używa się formy z kominem, wypiek powinen mieć kształt wieńca, ale można też spokojnie upiec ciasto w nie za dużej tortownicy czy keksówce). Wstawić do nagrzanego piekarnika, piec w 180°C przez 45-50 min. Po ostudzeniu ciasto można posypać cukrem pudrem.

LINGUA ITALIANA

Crocchette di patate

2011-11-17T13:30:00.003+01:00

Wczorajszą kolację serwował Kalabryjczyk – i choć rzadko jadamy smażone potrawy, to tym razem mój mąż zdecydowanie chwycił za patelnię i butlę z olejem, wyciągnął z lodówki wcześniej ugotowane kartofle i w try miga przygotował jeden ze swoich ulubionych frykasów: "crocchette di patate". To rodzaj krokiecików ziemniaczanych, nadziewanych tradycyjnie mozzarellą i smażonych na głębokim tłuszczu. Zazwyczaj mają one podłużny kształt, ale mogą być też okrągłe (jak widać na zdjęciu, Kalabryjczyk wybrał owalną formę). Często podaje je się jako "antipasto", ale w większej ilości mogą też spokojnie zastąpić główny posiłek. Z moich obserwacji wynika, że zawsze lepiej przygotować więcej "crocchette", bo wszyscy biorą dokładki… Proste i pyszne danie; kaloryczne, owszem, ale raz jakiś czas trzeba dać sobie dyspensę, prawda?:)

Składniki (na antipasto dla 4 osób):

· 1 kg wcześniej ugotowanych ziemniaków

· 1 jajko

· 50 g startego parmezanu

· 125 g mozzarelli

· świeża pietruszka

· sól i pieprz

· gałka muszkatołowa

· olej do smażenia

Do panierki:

· bułka tarta

· 2 jajka

· mleko

· sól i pieprz

Mozzarellę pokroić na kawałki. Ziemniaki rozgnieść widelcem, wymieszać z jajkiem, poszatkowaną pietruszką i parmezanem, doprawić solą, pieprzem i gałką muszkatołową. Formować na dłoni placuszki z masy, kłaść na środek kawałek mozzarelli i formować kulki (jeśli masa nie lepi się za dobrze, można do niej dodać bułkę tartą). Obtoczyć najpierw w jajku (rozbełtanym z odrobiną mleka, doprawionym solą i pieprzem do smaku), potem w bułce tartej. Smażyć na głebokim oleju, aż crocchette ładnie się zrumienią z każdej strony. Podawać gorące.

LINGUA ITALIANA

Makowiec

2011-11-11T16:56:00.007+01:00

Jestem z siebie dumna: po raz pierwszy w życiu (tak, tak…) upiekłam makowiec! Trochę się stresowałam tym “debiutem”:), ale nie warto było się denerwować, wszystko poszło jak z płatka:) Tak naprawdę największy chyba problem miałam z wyborem przepisu; po wielu wahaniach w końcu zdecydowałam się na roladę makową zaprezentowaną w “Kuchni kresowej z Podlasia” A.E. Stawskiej. Ciasto zrobiłam wiernie wg jej przepisu (wyszło świetne, bardzo plastyczne!), natomiast nadzienie zmodyfikowałam: do masy makowej dodałam jeszcze starte jabłka (bo tak lubię…) i okruszek drożdży, wyczytałam bowiem, że w ten sposób masa makowa w trakcie pieczenia też rośnie i dzięki temu nie odrywa się od “ścianek” ciasta drożdżowego. Skorzystałam z tej rady i potwierdzam jej skuteczność: w makowcu nie było żadnej dziury czy pęknięcia, wyszedł jak malowany:) Przygotowywanie tego ciasta było dla mnie rodzajem treningu przed Bożym Narodzeniem, uznałam bowiem, że lepiej wcześniej wypróbować przepis, niż potem stresować się niepotrzebnie w wirze świątecznych przygotowań. Teraz już wiem, że na moim wigilijnym stole na pewno pojawi się makowiec…

P.S. Wielbicielom ciast z makiem polecam też ten oto tort makowy: tu tak naprawdę jest tylko mak z dodatkami:) A jeśli chodzi o wypieki z “Kuchni kresowej z Podlasia”, to już kiedyś korzystałam z tej książki i przygotowałam pyszną struclę z serem i bakaliami.

Ciasto:

· 3 szklanki mąki

· 250 ml mleka

· 50 g świeżych drożdży (użyłam 20 g)

· 4 łyżki cukru (dałam więcej, bo lubię jak drożdżowe jest słodsze)

· 3 żółtka

· 4 łyżki oleju

· 1/2 łyżeczki soli (użyłam 1/4)

Masa makowa:

· 50 dkg maku

· 3/4 szklanki cukru

· 2 białka

· 2 łyżki kaszy manny

· 2-3 łyżki rodzynek

· 3 obrane i starte jabłka (powinny mieć konsystencję gęstego musu)

· 1 łyżka płynnego miodu

· 1 łyżka ciepłego mleka

· okruszek świeżych drożdży

· olejek migdałowy

· ewentualnie 1-2 łyżki gęstego jogurtu naturalnego

Lukier:

· 1 szklanka cukru pudru

· 4 łyżki gorącej wody (albo 3 łyżki wody i odrobina soku z cytryny)

Masa:

Ubić białka na sztywną pianę. Mak sparzyć i odsączyć. Zemleć dwukrotnie w maszynce lub zmiksować. Utrzeć z cukrem i miodem. Dodać pianę z białek, starte jabłka, kaszę mannę, rodzynki i olejek migdałowy, dokładnie wymieszać. Drożdże rozrobić w łyżce mleka, dodać do masy makowej, ponownie wymieszać. Jeśli masa jest za mało słodka, dodać więcej miodu lub cukru. Jeśli masa jest za gęsta, dodać jogurt naturalny.

Ciasto:

Mąkę przesiać do miski. Drożdże rozetrzeć z cukrem, wlać ciepłe mleko. Rozczyn wlać w dołek w mące i pozostawic na ok. godzinę, aż drożdże się spienią (miskę należy przykryć ściereczką). Do rozczynu i mąki dodać resztę składników i wyrobić lśniące ciasto. Ciasto przykryte ściereczką odstawić do wyrastania na ok. godzinę (powinno podwoić objętość).

Wyrośnięte ciasto rozwałkować na 2 kwadraty o grubości 1-2 cm. Na rozwałkowane ciasto wyłożyć nadzienie makowe. Zwinąć w rulon i wyłożyć na posmarowaną olejem blachę (ja włożyłam ciasto do podłużnych foremek). Pozostawić do wyrośnięcia na 15-20 minut. Wstawić do piekarnika nagrzanego do 180 st C i piec 35-40 minut. Po ostudzeniu polać lukrem.

Lukier:

Do cukru wlać gorącą wodę i utrzeć do białości. Dodać sok z cytryny (jeśli nam to odpowiada). Gotowym lukrem natychmiast polać jeszcze ciepłe ciasto.

Pasta con radicchio e speck

2011-11-04T17:06:00.001+01:00

… czyli makaron z czerwoną cykorią sałatową i wędzoną szynką z południowego Tyrolu. "Speck" to płaska wędlina z udźca wieprzowego, doprawiona nie tylko solą i pieprzem, ale też rozmarynem, jałowcem, liśćmi laurowymi i innymi ziołami. Po uwędzeniu, a w trakcie dojrzewania na powietrzu przez kilkanaście tygodni, udziec pokrywa się cienką warstwą pleśni, która dodatkowo wzbogaca smak szynki – znawcy uważają, że to właśnie dzięki temu pleśniowemu nalotowi "speck" nabiera charakterystycznego, orzechowego aromatu, który wyróżnia go spośród wszystkich innych typów surowej szynki we Włoszech. W kuchni włoskiej "speck" wykorzystywany jest na tysiąc sposób, a jednym z nich jest dodanie go razem z czerwoną cykorią do makaronu. Tradycyjna, przepyszna "pasta all’italiana". Palce lizać!

Składniki (dla 2 osób):

· 200 g makaronu typu penne lub maccheroni

· 1 malutka główka czerwonej cykorii sałatowej (ja użyłam radicchio rosso di Verona)

· 50 g szynki wędzonej tzw. speck (ten regionalny produkt południowotyrolski można zastąpić innym rodzajem szynki wędzonej)

· 1 cebula

· 1 ząbek czosnku

· 2-3 łyżki białego wina

· 2-3 łyżki śmietany (ja często zastępuję ją jogurtem naturalnym…)

· posiekana pietruszka

· masło

· starty parmezan

· sól i pieprz

Cebulę i czosnek posiekać, podgrzać na maśle na patelni. Dodać pokrojony w kostkę speck, smażyć przez kilka minut. Dodać białe wino i pokrojoną na kawałki cykorię, trzymać na ogniu przez kilka minut, aż cykoria zmięknie, a wszystkie smaki dobrze się połączą. Pod koniec smażenia dodać śmietanę i pietruszkę, dobrze wymieszać, posolić, popieprzyć i podgrzewać przez chwilę. Makaron ugotować al dente, odcedzić, wrzucić na patelnie i wymieszać z cykorią i speckiem. Trzymać przez chwilę na małym ogniu. Wyłożyć na talerze, posypać parmezanem. Podawać natychmiast.

Dodatkowe uwagi:

- masło można zastąpić oliwą;

- liście cykorii można wcześniej namoczyć w wodzie, w ten sposób powinny stracić charakterystyczną goryczkę.

LINGUA ITALIANA

Chleb Norwich (z Weekendowej Piekarni nr 122)

2011-10-30T19:23:00.002+01:00

Chleb Norwich bardzo przypadł nam do gustu – takie pieczywo lubią wszyscy w naszym domu! Ten aromatyczny, pszenny chleb na zakwasie smakował wszystkim bez wyjątku, i nam, i naszym gościom zaproszonym na niedzielny obiad. Bochenek tuż przed pieczeniem wprawił mnie w irytację, bo prawie w ogóle nie wyrósł w górę, tylko na boki… Już się przelękłam, że źle złożyłam ciasto, albo że mój zakwas był za słaby, ale moje obawy zniknęły, jak tylko wsadziłam chleb do piekarnika: zaczął stopniowo unosić się do góry, coraz wyżej i wyżej, aż nagle wystrzelił w miejscu nacięcia i widowiskowo pękł na pół:). Nie wpłynęło to jednak na smak pieczywa: chleb był przepyszny! Piekłam z połowy porcji i żałuję, bo to co upiekłam zniknęło ze stołu w oka mgnieniu. Ale nic to, jutro robię powtórkę:)

Weekendowa Piekarnia nr 122

Chleb Norwich (4 mniejsze/2 większe bochenki)

mieszanie+autoliza: 35 min.

pierwsza fermentacja: 2,5 godz.

podzielenie, odpoczywanie, formowanie: 20 min.

wyrastanie: 2,5 godz./1,5 godz. + leżakowanie w chłodzie 2-16 godz.

pieczenie: 35 min. Pożądana temp. ciasta: 24,5°C

Składniki:

900 g białej pszennej mąki chlebowej

120 g żytniej mąki z pełnego przemiału

600 g wody (23°C)

360 g aktywnego zakwasu (100% hydracji)

23 g soli

Wymieszać wszystkie składniki, z wyjątkiem soli!, do połączenia składników (mikserem ok. 1 minuty). Odstawić na 30 minut do autolizy. Dodać sól i dalej wyrabiać ok.3-4 minut, aż gluten będzie średnio rozwinięty. Przełożyć ciasto do naoliwionego pojemnika, niższy będzie lepszy, bo poręczniejszy przy składaniu ciasta. Przykryte folią odstawić do wyrośnięcia w temp. pokojowej na 2 1/2 godziny, składając po 50 i 100 minutach. Wyrośnięte ciasto wyłożyć na lekko omączony lub naoliwiony blat, podzielić na 4x400-500 g albo 2x800-1000 g. Każdą z porcji ciasta uformować w kulę, oprószyć mąką i przykryte folią zostawić na 15 min., żeby odpoczęły. Porcje ciasta formować w owalne lub okrągłe bochenki. Wstawione do dużych worków lub przykryte naoliwioną folią mają teraz wyrastać 2-2 1/2 godziny ALBO wyrastać 1 1/2 godz. w temperaturze pokojowej i 2-16 godzin w lodówce (innym zimnym miejscu), np. przez noc. Te przenocowane w zimnie wstawia się, po nacięciu, do nagrzanego piekarnika. Kiedy bochenki rosną, albo czekają na swoją kolej w lodówce, trzeba nagrzać piekarnik do temp. 245 stopni Celsjusza. W początkowej fazie pieczenia potrzebna też będzie para (kilka kostek lodu rzuconych na dno piekarnika/ścianki piekarnika spryskane wodą za pomocą zraszacza do kwiatów). Bochenki posypywać semoliną i przekładać na łopatę/papier do pieczenia, naciąć, włożyć do pieca. Teraz trzeba zmniejszyć temperaturę do 200°C, piec 12 minut z parą, uchylić drzwiczki, żeby parę wypuścić i piec jeszcze 15-18 minut.

Czas pieczenia oczywiście zależy od piekarnika i wielkości bochenków. Gotowy chleb popukany w dno wydaje niepowtarzalny pusty odgłos.

Budyń dyniowo-jabłkowy

2011-10-29T16:38:00.000+02:00

Smaczny, słoneczny deser przygotowany na bazie dyni i jabłek, których smak został dodatkowo wzbogacony migdałową nutą. Kalabryjczyk nie jada takich słodkich eksperymentów owocowo-warzywnych, ja natomiast za nimi przepadam. Zawsze przygotowuję więc cztery małe porcje, częstuję elegancko męża, on gwałtownie się wzdryga i odmawia, a ja z zadowoleniem zjadam wszystko sama:)

Przepis dodaję do akcji Festiwal Dyni 2011.

Składniki (na 4 małe porcje lub 2 duże):

· 200 g surowej, oczyszczonej dyni

· 3 jabłka

· 150 g jogurtu naturalnego

· ½ szklanki mleka

· 1 jajko

· 3 łyżki mąki ziemniaczanej

· garść ciasteczek amaretti

· 1-2 łyżki likieru amaretto

· cukier do smaku (u mnie 3 łyżki)

· olej (do natłuszczenia foremek)

Jabłka obrać i pokroić na cząstki. Dynię ugotować, ostudzić, zmiksować razem z jabłkami (masa powinna mieć kremową konsystencję). Dodać wszystkie pozostałe składniki, ponownie zmiksować. Masę przełożyć do natłuszczonych olejem foremek. Każdą foremkę przykryć folią aluminiową i wstawić do większej formy do pieczenia wypełnionej wodą (woda nie powinna przekraczać poziomu ½ lub ¾ wysokości foremek). Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec ok. 30 min. w temp. 180°-200°C. Dobrze ostudzić, wyłożyć na talerzyki. Podawać z kleksami gęstego, słodkiego jogurtu.

Ciasto z dynią i suszonymi śliwkami

2011-10-24T12:37:00.000+02:00

Aromatyczne, jesienne ciasto, proste i bezproblemowe w wykonaniu. Dodatek dyni powoduje, że jest ono przyjemnie wilgotne, a suszone śliwki nadają temu wypiekowi charakterystycznego posmaku.

Przepis dodaje do akcji Festiwal Dyni 2011.

Składniki:

· 250 g miąższu dyni (wg mnie najlepsza jest taka o orzechowym lub kasztanowym posmaku)

· 2,5-3 szklanki mąki

· 3/4 szklanki cukru

· ½ szklanki oleju

· ½ szklanki jogurtu naturalnego

· 1 szklanka suszonych śliwek

· 2 jajka

· 3 łyżki mocnego, gorzkiego kakao

· 1 łyżeczka cynamonu

· 1 łyżeczka proszku do pieczenia

Suszone śliwki pokroić na kawałki. Dynię zmiksować na gładką papkę. Jajka utrzeć z cukrem. Mąkę wymieszać z proszkiem do pieczenia, dodać olej, jogurt, dynię i jajka z cukrem. Dokładnie wymieszać (najlepiej mikserem). Dodać kakao i cynamon, wymieszać, wrzucić połowę pokrojonych śliwek, ponownie wymieszać. Masę przelać do okrągłej formy (uprzednio wysmarowanej tłuszczem i wysypanej mąką). Powierzchnię ciasta posypać pozostałymi kawałkami śliwek. Piec w nagrzanym piekarniku przez 40-50 min w 180°C. Przed pokrojoniem ciasta należy je dobrze ostudzić.

Gnocchi freschi alla ricotta e spinaci

2011-10-20T19:47:00.002+02:00

… czyli rodzaj włoskich kopytek z ricottą i szpinakiem. Powiem krótko: to najlepsze gnocchi jakie do tej pory przygotowałam. To zdecydowanie mój numer jeden w kategorii “kopytkowatych”!

Składniki (dla 4 osób):

· 200 g świeżego szpinaku

· 400 g sera ricotta

· 250 g mąki

· 2 jajka

· 110 g startego parmezanu

· sól i pieprz

· ewentualnie bułka tarta

Umyć i ugotować szpinak (wystarczy kilka minut). Odcedzić, ostudzić i posiekać na kawałki. Wymieszać szpinak z ricottą, jajkami, 200 g mąki i 80 g parmezanu. Posolić, popieprzyć. Formować gnocchi w kszatłcie jajeczek (jeśli niezbyt dobrze się lepią, dodać odrobinę bułki tartej). Wszystkie gnocchi obtoczyć w pozostałej mące i pozostawić “do odpoczynku” na ok. 1 godz. Gotować gnocchi we wrzącej, lekko osolonej wodzie; sa gotowe, gdy wypłyną na powierzchnię wody i pozostaną na niej przez 1-2 minuty.

Gotowe gnocchi można podawać obtoczone w maśle podsmażonym z szałwią lub polane dobrą oliwą. Obowiązkowo należy posypać je startym parmezanem (na zdjęciu: jeszcze bez posypki, ale już z oliwą:))

A oryginalny przepis jest tu.

LINGUA ITALIANA

Ciasto biszkoptowe z winogronami

2011-10-13T15:40:00.004+02:00

Do tego ciasta pasują chyba wszystkie jesienne owoce: jabłka, gruszki, śliwki… Tu w Pizie trwa jeszcze sezon na winogrona, trafne więc wydało mi się dodanie tego właśnie owocu do lekkiego ciasta biszkoptowego z przepisu mojej Mamy. Wyszło pyszne! Domowy biszkopt z owocami: tak, tego było mi trzeba:)

Składniki:

· 3 jajka

· 1 szklanka mąki

· 1 szklanka cukru

· 1 kieliszek rumu

· sok i skórka otarta z 1 małej cytryny

· ½ łyżeczki proszku do pieczenia

· 2 duże kiście winogron

Winogrona pozbawić pestek. Białka ubić na sztywną pianę. Cukier utrzeć z żółtkami, dodać mąkę, proszek do pieczenia, rum i sok z cytryny, wymieszać. Delikatnie wmieszać ubitą pianę z białek. Do ciasta dodać 2/3 winogron i skórkę z cytryny, ponownie delikatnie wymieszać. Formę do ciasta wysmarować tłuszczem i wysypać mąką, wlać ciasto. Powierzchnię ciasta posypać pozostałymi winogronami. Wstawić do nagrzanego piekarnika, piec w temp. 180°C przez ok. 40 min. Ciasto ostudzić w lekko uchylonym piekarniku.

LINGUA ITALIANA

Girandole di pizza con sardine e finocchio

2011-10-07T16:21:00.005+02:00

... czyli zawijane, małe pizze z nadzieniem z sardynek i kopru włoskiego. Moje ulubione „antipasto”, pierwszy raz jadłam podobne u szwagierki w Kalabrii. Oczywiście sardynki z puszki można zastąpić świeżymi rybkami, wtedy "girandole" są jeszcze smaczniejsze.

Składniki:

Na nadzienie:

· 100 g odsączonych sardynek z puszki

· 1 mały fenkuł

· 150 g sera ricotta

· sól i pieprz

Wymieszać dokładnie sardynki i ricottę, dodać drobno pokrojony koper włoski, ponownie wymieszać, posolić, popieprzyć.

Na ciasto:

· 250 g mąki (najlepiej typu semola lub innej z pszenicy durum)

· 10 g świeżych drożdży

· pół szklanki ciepłej wody

· 2 łyżki oliwy

· pòł łyżeczki soli

Drożdże rozrobić w ciepłej wodzie z łyżką mąki. Po kilku minutach dodać mąkę, oliwę i sól, zacząć wyrabiać ciasto. Gdy zachodzi taka potrzeba, dodać więcej wody lub więcej mąki. Gładkie i elastyczne ciasto odstawić przykryte w ciepłe miejsce do wyrośnięcia. Gdy podwoi swoją objętość, rozwałkować na kształt prostokąta. Rozsmarować nadzienie, zwinąć w rulon i pociąć na plastry o grubości ok. 2 cm. Plastry ułożyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, przykryć i odstawić w ciepłe miejsce na ok. 30 min. Wstawić do nagrzanego piekarnika, piec w temp. 200°C przez mniej więcej 20 min.

LINGUA ITALIANA

"Dzień Jabłka", dwa przepisy

2011-09-28T16:11:00.002+02:00

Dziś Dzień Jabłka, a skoro tak, to nadszedł odpowiedni moment, by zaprezentować dwa skromne, acz smakowite przepisy z jabłkami w roli głównej. Jabłka zapiekane z kaszą manną i kandyzowaną pigwą to szybki i aromatyczny deser, który jesienną i zimową porą jest moim niezawodnym “comfort food”. "Tramezzini" natomiast to klasyczne włoskie trójkątne kanapki, tym razem z zaskakującym nadzieniem jabłkowo-marchewkowym: prosta i ciekawa w smaku przekąska!

Jabłka zapiekane z kaszą manną i kandyzowaną pigwą

Składniki (na 2 porcje):

· 2 jabłka

· 1,5 szklanki mleka

· 2-3 łyżki kaszy manny

· 2-3 łyżki kandyzowanej pigwy

· cukier do smaku

Kaszę mannę rozrobić w mleku, dodać kandyzowaną pigwę, wymieszać, dosłodzić do smaku. Jabłka obrać i pokroić na cząstki. Ułożyć je w dwóch oddzielnych foremkach, zalać mlekiem z kaszą i pigwą. Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec w temp. 180°C przez 20-30 min., aż masa mleczna stężeje, a cząstki jabłka lekko zmiękną. Wyjąć w piekarnika, ostudzić przez kilka minut. Podawać lekko ciepłe.

Tramezzini z nadzieniem jabłkowo-marchewkowym (inspirowane przepisem z "La Cucina del Corriere della Sera")

Składniki (dla 4 osób):

· 12 kromek miękkiego pieczywa (najlepiej pancarré lub innego, kwadratowego w przekroju)

· 2 jabłka

· 3 marchewki

· 2-3 łyżki sera ricotta

· 60 g obranych orzechów włoskich

· szczypiorek

· sól i pieprz

Jabłka i marchewki obrać, pokroić na kawałki, zmiksować z orzechami i ricottą. Dodać posiekany szczypiorek, doprawić solą i pieprzem, wymieszać. Kromkę chleba posmarować pastą, przykryć drugą kromką, delikatnie docisnąć i przekroić na pół po przekątnej, tak by otrzymać dwie trójkątne kanapki. Postępować w ten sposób, aż do wyczerpania pieczywa i masy jabłkowo-marchewkowej.

LINGUA ITALIANA

Schiacciata con l'uva

2011-09-23T20:51:00.006+02:00

... czyli rodzaj chlebowego placka z winogronami. Ta schiacciata jest bardzo popularna w Toskanii, zwłaszcza we Florencji i okolicach. Przygotowuje się ją tradycyjnie w okresie zbioru winogron do wyrobu wina, czyli właśnie we wrześniu. Ten wypiek należy do tzw. „cucina povera” (dosł. „uboga kuchnia”), do jego wyrobu używa się więc najprostszych składników: ciasta chlebowego, winogron, oliwy, cukru i rozmarynu. Niby nic takiego, a przecież w efekcie powstaje prawdziwa delicja... Palce lizać!

Składniki:

· 30 dkg mąki pszennej chlebowej

· 10 g świeżych drożdży

· ok. 200 ml ciepłej wody

· 2 łyżki oliwy extravergine

· 1,5 łyżeczki soli

· 500 g małych, ciemnych winogron (tradycyjnie używano odmiany canaiola)

· 2 łyżki świeżego, posiekanego rozmarynu

· 4 łyżki cukru

Drożdże rozrobić z odrobiną cukru i mąki w pół szklance wody, odstawić do wyrośnięcia. Wyrośnięte drożdże dodać do mąki, wymieszać, wlać połowę wody i zacząć wyrabiać ciasto, stopniowo dodając resztę wody (może się okazać, że jest jej za dużo lub za mało). Pod koniec wyrabiania dodać oliwę i sól. Gładkie i elastyczne ciasto odstawić do wyrośnięcia w ciepłym miejscu na ok. 1,5 godziny (po 40-45 minutach ciasto należy odgazować). Wyrośnięte ciasto dzielimy na dwie części, każdą rozwałkowujemy na taki kształt, jaki ma forma do pieczenia. Dno formy wyłożyć pierwszą warstwą ciasta, ułożyć na niej połowę winogron, posypać cukrem i rozmarynem. Na winogronach rozłożyć drugą warstwę ciasta, ułożyć na niej pozostałe winogrona, posypać cukrem i rozmarynem. Wierzch ciasta można dodatkowo polać oliwą. Wstawić do nagrzanego piekarnika, piec w temp. 180-200°C przez ok. 30 min.

LINGUA ITALIANA

Pasta alle mandorle

2011-09-18T17:22:00.005+02:00

... czyli makaron z migdałami. Przepis z tradycyjnej kuchni sycylijskiej. Długo przymierzałam się do tego dania, zawsze coś stawało mi na przeszkodzie, ale wczoraj w końcu postawiłam na swoim i podałam na obiad makaron w migdałowo-bazyliowej wersji. Nie jestem pewna, jakiego rodzaju makaron najlepiej pasuje do tego pesto: niektórzy obstawiają, ze "spaghetti" lub "linguine", inni uważają, że "penne" albo "rigatoni"... Ja, cóż, niepoprawnie machnęłam ręką na te włoskie rozważania i po prostu użylam makaronu z otwartego już opakowania:) – padło na „trafilate al bronzo”, rodzaj wyjątkowo długich i szerokich "pappardelle" z falbankowatym brzegiem. Czy nam smakowało? Owszem, i to bardzo! Szczerze polecam.

Składniki (dla 4 osób):

· 350-400 g makaronu

· 50 g migdałów

· 60 g sera pecorino

· garść listków bazylii

· ½ ząbka czosnku

· oliwa extravergine

· sól i pieprz

Tradycyjnie do przygotowania tego makaronu używa się moździerza, ale można zastąpić go blenderem.

Rozgnieść dokładnie w moździerzu migdały, czosnek i bazylię. Dodać ok.4 łyżki oliwy i ser, dobrze wymieszać, doprawić solą i pieprzem. Ugotować makaron "al dente" w lekko osolonej wodzie. 2 łyżki wrzącej wody z makaronu dodać do migdałowego pesto, wymieszać. Makaron odcedzić, dodać do niego pesto, dobrze wymieszać. Wyłożyć na talerze, ewentualnie posypać dodatkowo pokruszonym pecorino i natychmiast podawać.

LINGUA ITALIANA

Fichi imbottiti alle noci

2011-09-07T18:14:00.002+02:00

… czyli figi nadziewane orzechami włoskimi. Tradycyjny przysmak kalabryjski z przepisu od mojej kalabryjskiej Teściowej. Co tu dużo pisać – pyszności!

Składniki podstawowe:

· figi

· orzechy włoskie

Opcjonalnie:

· posiekane migdały

· pokruszone goździki

· drobno pokrojona skórka z pomarańczy

Świeże figi przecinamy prawie do końca na pół: chodzi o to, by połówki były między sobą złączone, a jednocześnie dały się dobrze rołożyć na płask. Tak przygotowane figi odstawiamy na kilka/kilkanaście dni do wysuszenia w przewiewnym i słonecznym miejscu. Gdy figi są już wysuszone, ale jednocześnie nie za twarde i dość elastyczne, można zacząć je nadziewać. Do każdej połówki figi należy włożyć kawałki orzecha włoskiego; dodatkowo nadzienie można wzbogacić migdałami, skórką pomarańczową czy goździkami… Każdą nadzianą figę należy dokładnie zamknąć, mocno ściskając brzegi, tak by połówki dobrze się zlepiły. Figi ułożyć na blasze wyłożnej papierem do pieczenia, wstawić do nagrzanego piekarnika i piec przez ok. 40 min. w temp. 180°C, przy czym w trakcie pieczenia należy figi przewrócić na drugą stronę. Figi są gotowe, gdy mocno ściemnieją. Po upieczeniu można je posypać cukrem pudrem lub polać rozpuszczoną czekoladą, ja zgadzam się jednak z Teściową, że te w najprostszej wersji - bez cukru czy czekolady – są jednak lepsze…

LINGUA ITALIANA

Mungana

2011-08-29T16:33:00.001+02:00

„Mungana” to ciasto wywodzące się ponoć z włoskiego regionu Marche. Samo słowo „mungana”było pierwotnie używane jako nazwa pewnej holenderskiej odmiany krów – dorodnych, łaciatych, biało-czarnych i biało-brązowych... I to właśnie skojarzenie z ubarwieniem krów sprawiło, że łaciate ciasto z Marche zostało nazwane”mungana”.

To bardzo smaczny wypiek, ale wielbicieli wilgotnych ciast ostrzegam: "mungana" zdecydowanie do tej grupy nie należy! To raczej piaskowe ciasto, dość suche, ktòre wspaniale smakuje z kubkiem mleka czy kawy... Zdecydowanie trzeba mu czegoś do popitki:) Dla nas było to idealne „ciasto śniadaniowe”, pięknie komponowało się z porannym cappuccino.
Przepis pochodzi z publikacji "Cioccolato" wydanej przez "La Cucina del Corriere della Sera".

Składniki:

· 500 g mąki

· 3 jajka

· 150 g cukru

· 1 kieliszek likieru anyżkowego (można zastąpić innym alkoholem)

· 2-3 łyżeczki proszku do pieczenia

· 1 szklanka mleka

· 170 g masła

· drobno posiekana skórka z ½ cytryny

· 25 g kakao

Mąkę wymieszać z cukrem i proszkiem do pieczenia, dodać posiekane masło, likier, jajka, mleko i skórkę z cytryny. Wyrobić ciasto. Do 1/3 wyrobionego ciasta dodać kakao (ja dałam do połowy ciasta, ale podaję wskazania tradycyjnego przepisu), wyrobić, aż kakao zostanie dobrze wchłonione przez ciasto. Okrągłą formę wysmarować tłuszczem, obsypać mąką. Na spód położyć jasną warstwę ciasta, potem ciemną, potem znów jasną. Piec ok. 30 min. w temp. 180°C. Po sotudzniu ciasto można posypać cukrem pudrem.

Kakaowo-kokosowe ciasto z białek

2011-08-23T16:57:00.006+02:00

Jeśli komuś znudziło się ciasto z białek z makiem, to proponuję małą odmianę, taką kakaowo-kokosową:) Ciasto jest bardzo lekkie i delikatne, idealne do kawy czy herbaty. Nam bardzo smakowało... Polecam!

Składniki:

- 1 szkl. mąki

- 1 szkl. cukru

- 3 białka

- 1/2 szklanki wiórków kokosowych

- 1/2 szklanki jogurtu naturalnego (lub śmietany)

- 1/2 szklanki oleju (u mnie : słonecznikowy)

- 3-4 łyżki kakao

- 1 łyżeczka proszku do pieczenia

- aromat migdałowy lub inny

Białka ubić na sztywno, dosypując stopniowo cukier. Następnie wlewać jogurt, ciągle ubijając , oraz aromat migdałowy. Mąkę wymieszać z kakao, proszkiem do pieczenia i wiórkami kokosowymi, dodać olej, wymieszać. Całość dodać delikatnie do białek i ostrożnie wymieszać łyżką. Piec w formie keksowej (wcześniej natłuszczonej i wysypanej mąką) przez 40-50 minut w temp. ok. 200°C.

Kruche ciasteczka (z dwóch przepisów)

2011-08-17T16:28:00.001+02:00

Dwie różne receptury na kruche ciasteczka, obie znakomite. Autorem pierwszej jest powszechnie znany M. Roux, zakładam więc, że tego przepisu nie trzeba szczególnie zachwalać. Natomiast kolejne ciasteczka powstały dzięki Krystynie z blogu “Takie tam moje pomysły”, która skusiła mnie swoją wersją tzw. ciasteczek z maszynki. Nie miałam, niestety, tej specjalnej nakładki na maszynkę do mięsa, więc wykrawałam ciasteczka ręcznie (u mnie mają formę podłużnych klocków, tak było najszybciej:)). Oba przepisy zdecydowanie polecam!

Kruche ciasteczka I (z przepisu M. Roux’a z książki Ciasta”)

Składniki:

· 250 g mąki tortowej

· 200 g masła

· 100 g cukru pudru

· 2 żółtka

· szczypta soli

Masło wyjąć na kilka minut z lodówki, pokroić w kostkę. Cukier puder przesiać przez sitko. Z mąki usypać na stolnicy kopczyk, w środku zrobić wgłębienie. Do wgłębienia włożyć masło, wsypać cukier puder i sól. Zagnieść szybko ciasto. Gdy mieszanina mąki i masła połączy się w duże okruchy dodać żółtka i zagnieść ciasto, aż będzie jednolite i gładkie. Ciasto zawinąć w folię i włożyć do lodówki. Schłodzone ciasto rozwałkować na grubość 3-5 mm i foremką wycinać ciasteczka w dowolnym kształcie. Ciasteczka ułożyć na blasze wyłożonej pergaminem. Piec w temp. 180°C przez 6–8 minut. Ciasteczka mają mieć jasnozłoty kolor. Upieczone ciasteczka można ozdobić lukrem lub dowolną polewą, ale nie jest to koniecznie.

Kruche ciasteczka II (wg przepisu Krystyny z blogu Takie tam moje pomysły)

Składniki:

• 500 g mąki

• 200 g margaryny

• 30 g smalcu

• ½ łyżeczki proszku do pieczenia

• 2 żółtka

• 3 łyżki cukru pudru (z maleńką górką)

• 1 łyżka gęstej kwaśniej śmietany

• cukier waniliowy

• szczypta soli

Mąkę przesiać do miski razem z solą i proszkiem do pieczenia. Da mąki dodać margarynę i smalec. Posiekać dokładnie , tak aby powstały malutkie grudki. Żółtka ubić na puszystą masę razem z cukrem pudrem i cukrem waniliowym i dodać do mąki razem ze śmietaną. Szybko zagnieść ciasto , owinąć folią spożywczą i wstawić na godzinę do lodówki. Wyjąć ciasto z lodówki i przepuścić przez maszynkę do mięsa, z założoną „ciastkową” końcówką. Jeżeli nie mamy takiej maszynki, można ciasto rozwałkować i wycinać różne formy. Ciastka układać na blaszce, wyłożonej papierem a następnie wstawić do nagrzanego do 190°C piekarnika i piec ok. 15-20 minut, na złoty kolor.

Lody mandarynkowe z mascarpone

2011-08-13T17:07:00.004+02:00

Inspiracją do stworzenia tych lodów był dla mnie przepis ze strony Cucina ricette. Sok mandarynkowy można oczywiście zastąpić innym, pomarańczowym lub cytrynowym, byleby tylko był to sok ze świeżo wyciśniętych owoców. Nie dorobiłam się jeszcze urządzenia o wdzięcznej nazwie “gałkownica”:), więc porcja lodów na zdjęciu jest cokolwiek… hm… rozwichrzona? Cóż, taki jest urok domowych lodów:)

Składniki:

· 200 g cukru pudru

· 300 g mleka

· 250 g serka mascarpone

· 200-300 ml soku z manadarynek

Wymieszać mleko z cukrem pudrem, postawić na małym ogniu i podgrzewać, aż cukier się rozpuści. Ostudzić mleko. Gdy będzie już całkowicie zimne, wymieszać je stopniowo z mascarpone (najlepiej miksować na wolnych obrotach). Na koniec dodać oczyszczony sok z mandarynek (trzeba uważać na pestki!). Wymieszać, wlać do maszynki do lodów i postepować zgodnie z instrukcją.

Rustic bread

2011-08-08T16:43:00.002+02:00

Smaczny i prosty w wykonaniu chleb z przepisu Tatter.

Zaczyn:

· 250 g pszennej maki chlebowej (użyłam mąki Manitoba)

· 150 g wody

· 5g soli

· 1/16 łyżeczki drożdży instant (ja dałam okruszek świeżych drożdży)

Do mąki dodać drożdże, potem sól, na końcu wodę. Wymieszać na gęsty i sztywny zaczyn (tylko 60% hydracji). Miskę z zaczynem szczelnie zakryć folią i zostawić na 12-16 godzin.

Na ciasto właściwe:

· 150 g pszennej maki chlebowej

· 50 g zytniej maki razowej (100%), zarnowej (nie miałam, zastąpiłam mąką Manitoba)

· 50 g pszennej maki razowej (100%), zarnowej

· 195 g wody

· 4 g soli

· 1/4 łyżeczki drozdzy instant (ja dałam ok. 5 g świeżych drożdży)

Wymieszać mąki z wodą i solą. Do ciasta dodać zaczyn, po kawalku. Wyrobić miękkie, sprężyste ciasto i zostawić je pod przykryciem na 2 1/2 godziny, skladając je w tym czasie dwa razy (co 50 min.). Po wyrośnięciu, ciasto lekko odgazować i ukształtować luźną kulę. Zostawić na 20 minut, potem uformować bochenek. Zostawić w koszu do wyrośnięcia na 1 1/2 godziny. Naciąć bochenek i wsunąć go na gorący kamien. Piec ok. 30min w temp. 230°C.

Wakacje, wakacje... w Kalabrii bez internetu:)

2011-08-03T19:31:00.001+02:00

Do wszystkich zainteresowanych: piszę te słowa siedząc na walizkach i obserwując mojego Kalabryjczyka, jak miota się szukając różnych fragmentów swojej garderoby... Czyli nic nowego, co roku to samo:) Wybieramy się na prawie 4 tygodnie w dzikie ostępy Kalabrii, gdzie prawdopodobnie nie będę miała możliwości korzystania z internetu. Czyli znowu: nic nowego, co roku to samo:)

Powinno się pojawić kilka wpisów, które napisałam i zaprogramowałam wczoraj, więc jeśli automat nie zawiedzie, to jakiś przepis powinien zostać opublikowany. W każdym razie mnie nie będzie, oddaję wszystko we władanie maszynom:) Do usłyszenia pod koniec sierpnia!

Sorbetto al limone…

2011-08-02T17:02:00.003+02:00

… czyli sorbet cytrynowy. Prosty, klasyczny włoski deser, bardzo orzeźwiający, idealny na upały. Zdjęcie niezbyt udane, ale musiałam się spieszyć: nie dość, że goście czekali, to jeszcze sorbet nie chciał grzecznie pozować, tylko na złość rozpływał się przed obiektywem:)

Składniki:

· 200-300 ml soku z cytryn

· 200 ml gęstego jogurtu naturalnego

· 200 ml wody

· 200 g cukru

· 1 białko

· kieliszek prosecco

Z wody i cukru zagotować gęsty syrop. Odstawić do przestudzenia. Następnie dodać do niego sok z cytryny i jogurt, wymieszać. Dodać ubite na sztywną pianę białko, ponownie wymieszać, dodać prosecco, znów wymieszać. Całość przelać do naczynia (najlepiej, żeby było ono już wcześniej schłodzone w zamrażalniku!). Wstawić do zamrażalnika na 12 do 15 godzin. Po godzinie wyjąć i wymieszać, potem jeszcze dwa - trzy razy wyjmować i mieszać (na początku białko może oddzielać się od całości, ale gdy zacznie zamrażać, wszystko powinno dobrze się połączyć). Zamrożoną masę można też rozbić w blenderze i ponownie wstawić do zamrożenia. Przed podaniem sorbet należy wyjąć kilkanaście minut wcześniej z zamrażalnika, aby zmiękł.

Tak przygotowany sorbet ma raczej “chropowatą” konsystencję. Podaje się go zazwyczaj w kieliszkach lub innych szklanych naczynkach, bo rozpuszczony sorbet może też służyć do popicia. We Włoszech sorbet cytrynowy często podawany jest podczas eleganckich przyjęć po daniach rybnych: w ten sposób oczyszcza się podniebienie z aromatu ryby i pozwala kubkom smakowym lepiej odczuwać smak następnych dań (zazwyczaj mięsnych).

Wytrawna tarta z ricottą, kapustą i szczypiorkiem

2011-07-29T16:44:00.002+02:00

Jako nieodrodna córa polskiej ziemi, odczuwam od czasu do czasu potrzebę skonsumowania dobrze przyrządzonej kapusty:) Na szczęście udało mi się przekonać do tego warzywa mojego Kalabryjczyka i dzięki temu raz na jakiś czas porzucamy kuchnię włoską i delektujemy się razem polskimi łazankami z kapustą, kapuśniakiem, kapustą zapiekaną, gołąbkami... Co ciekawe, udało mi się też doprowadzić do ciekawego mariażu pomiędzy kuchnią polską a włoską, łącząc swojską kapustę z ricottą. Uważam, że to naprawdę smaczny duet. W tarcie prezentowanej poniżej kapustę i ricottę połączyłam ze szczypiorkiem, cukinią i cebulą, a całość doprawiłam pieprzem i gałką muszkatołową. Farsz jest pyszny, zajada się nim nawet mój wybredny włoski mąż:) Przepis na kruche ciasto pochodzi natomiast nie z mojej głowy, lecz z książki „Bourke Street Bakery”, a znalazłam go na blogu Spicy Ice Cream. Nie wiem, może to tylko takie moje wrażenie, ale wydaje mi się, że dodanie octu do ciasta sprawia, iż staje się ono jeszcze bardziej kruche... Przepis zdecydowanie wart polecenia!

Składniki:

Na kruche ciasto (przepis z „Bourke Street Bakery”):

· 300 g masła, schłodzonego i pokrojonego w kostkę

· 600 g mąki pszennej

· 1 łyżeczka soli

· 3 łyżeczki (15 ml) zimnego octu

· 170 ml zimnej wody

Ocet wymieszać z wodą. Mąkę wymieszać z solą i pokrojonym masłem, dodać wodę i ocet, zagnieść szybko ciasto. Podzielić je na dwie części i owinąć w folię spożywczą. Jedną część ciasta włożyć na conajmniej 2 godziny do lodówki (to ciasto wykorzystane zostanie do pieczenia), drugą część ciasta włożyć do zamrażalnika (to ciasto posłuży jako zapas, do wykorzystania przy innej okazji). Schłodzone ciasto wyjąć z lodówki, rozwałkować i wylepić nim jedną dużą formę na tartę lub kilka mniejszych foremek (ja skorzystałam z foremek, zdecydowałam się na tarteletki). Formę wylepioną ciastem wstawić ponownie do lodówki. Przygotować nadzienie.

Na nadzienie:

· 300 g sera ricotta

· pół główki małej kapusty

· 1 cukinia

· pęczek szczypiorku

· 1 mała cebula

· kilka łyżek jogurtu naturalnego

· kilka łyżek bułki tartej

· gałka muszkatołowa

· sól i pieprz

Kapustę poszatkować, ugotować, ostudzić. Cukinię pokroić na plasterki, ugotować, ostudzić. Cebulę i szczypiorek posiekać. Ricottę rozrobić jogurtem naturalnym dodać warzywa, wymieszać. Doprawić solą, pieprzem i gałką muszkatołową. Dodać bułkę tartą, wymieszać.

Wyjąć z lodówki formę z ciastem (lub foremki), napełnić ją farszem. Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec ok. 30 min. w temp. 200°C. Gotowe ciasto można przed podaniem posypać szczypiorkiem.

Tarta świetnie smakuje i na ciepło, i na zimno.

Kruche ciasto z malinami

2011-07-15T18:44:00.004+02:00

Ciasto wymyślone i upieczone na potrzeby pewnego miłego spotkania w rodzinnym gronie:) Ta zaimprowizowana w pośpiechu krajanka z malinami i czekoladą wyszła jednak tak dobra, że zapisuję przepis, by korzystać z niego w przyszłości. Ciasto zniknęło w błyskawicznym tempie, tak że na zdjęciu zdołałam uwiecznić jedynie ostatni kawałek… nie prezentuje się może jakoś oszałamiająco, ale uwierzcie, smakuje wybornie:)

Składniki:

Na ciasto:

• 25 dkg mąki

• 125 g masła

• 50 g cukru pudru

• 1 żółtko

• 1-2 łyżki kefiru lub jogurtu naturalnego

• szczypta soli

Masło rozpuścić i ostudzić. Dodać pozostałe składniki i zagnieść ciasto. Wstawić do lodówki na co najmniej godzinę. Schłodzonym ciastem wylepić dużą formę (moja miała wymiary 25x30 cm). Ciasto jest na tyle tłuste, że nie trzeba natłuszczać blachy i wysypywać jej mąką, bo i bez tego ciasto powinno ładnie “wyskoczyć” z formy. Wstawić ponownie do lodówki na ok. 30 min. Przygotować nadzienie.

Na nadzienie:

• 500 g jogurtu naturalnego

• 200 g chudego twarogu

• 1 jajko

• ½ szklanki mleka

• 6 łyżek kaszy manny

• 6 łyżek cukru (lub więcej, wedle uznania)

• 100 g posiekanej, gorzkiej czekolady

• maliny (u mnie: tak na oko, ze 2 szklanki owoców)

Mleko wymieszać z kaszą manną. Jogurt zmiksować z twarogiem, dodać jajko, mleko i kaszę mannę, ponownie zmiksować. Posłodzić, dodać posiekaną czekoladę, wymieszać. Wyjąć formę z kruchym ciastem z lodówki i wstawić do nagrzanego piekarnika. Piec przez 15-20 min. w temp. 180°C. Wyjąć podpieczone ciasto z piekarnika, posypać malinami, wylać masę jogurtową. Wstawić do piekarnika, piec w temp. 180°C przez ok. 40 min. (aż masa stężeje). Po upieczeniu dobrze ostudzić.

Dodatkowe uwagi:

- jeśli po wylepieniu formy zostanie nam trochę kruchego ciasta, to można porwać je na małe kawałeczki i posypać nimi powierzchnię ciasta:

- w upalne dni to ciasto zdecydowanie lepiej przechowywać w lodówce.

Ciasto bezowe

2011-07-08T13:28:00.001+02:00

Ci, co dobrze mnie znają, wiedzą, że nie przepadam za bezami. Wiedzą też jednak, że lubię eksperymenty i że zawsze ciągnie mnie, by spróbować czegoś nowego. Już dawno upatrzyłam więc sobie u Tessy Kiros („Ricordi in cucina, le ricette di una vita”) przepis na ciasto bezowe (wł. „meringa”) i jak tylko zostały mi białka do wykorzystania, to od razu zabrałam się do wykonania tego wypieku. Bardzo spodobał mi się pomysł, żeby ubitą pianę z białek wymieszać z posiekanymi orzechami – ja byłam jeszcze hojniejsza i do orzechów dodałam też inne bakalie. Autorka przepisu do masy bezowej dodała także pokruszone ciasteczka i/lub krakersy, ja nie miałam i beztrosko zastąpiłam je odrobiną mąki. Zakładałam, że wyjdzie z tego coś dobrego (sam koncept przypominał mi ciasteczka „brutti ma buoni”) i nie pomyliłam się: ciasto wyszło niepozorne, ale za to przepyszne! A jeszcze bardziej zyskuje na smaku i wyglądzie, gdy zostaje wzbogacone o dodatki: Tessa Kiros swoją "meringę" polała rozpuszczoną czekoladą, na to nałożyła bitą śmietanę, a potem posypała całość pięknymi truskawkami. Ja natomiast otuliłam swoją bezę pierzynką serowo-jogurtową i ułożyłam na wierzchu dorodne maliny. Powiem nieskromnie, że ciasto wyszło fantastyczne:) Polecam!

Składniki:

Na ciasto:

• 4 białka

• 160 g cukru

• 1 łyżeczka aromatu waniliowego

• 1 łyżka octu jabłkowego

• 1 szklanka posiekanych bakalii

• 3 łyżki mąki

Rozgrzać piekarnik do 120 stopni. Okrągłą formę (moja miała średnicę 20 cm) wyłożyć papierem do pieczenia (ja natłuściłam i wysypałam mąką). Ubić białka na sztywną pianę. Następnie dodawać stopniowo cukier, cały czas ubijając. Dodać mąkę, bardzo delikatnie wymieszać. Dodać aromat waniliowy i ocet, bardzo delikatnie wymieszać. Połączyć z posiekanymi bakaliami. Przelać masę do formy, wyrównać (można zrobić pośrodku niewielkie zagłębienie – wg mnie nie warto, bo beza i tak lekko opadnie). Piec 75-90 min. , aż ciasto stanie się złotobrązowe.

Na masę serowo-jogurtową:

• 300 g waniliowego serka homogenizowanego

• 300 g chudego twarogu

• 200 g gęstego jogurtu naturalnego

• 1 łyżka żelatyny w proszku

• ¼ szklanki ciepłej wody

• cukier do smaku

• dowolne owoce (u mnie: maliny)

Żelatynę wymieszać z wodą. Zmiksować razem twaróg, serek homogenizowany i jogurt. Dosłodzić do smaku. Dodać napęczniałą żelatynę, dobrze wymieszać, wstawić do lodówki. Gdy masa zacznie tężeć, rozprowadzić ją na cieście bezowym. Na wierzchu ułożyć owoce. Wstawić do lodówki na co najmniej kilka godzin, żeby wszystko dobrze zastygło.

Tort makowo-migdałowy

2011-06-25T11:43:00.003+02:00

Trzeci tort czerwcowy – tym razem przygotowałam go dla siebie samej, na urodziny. A że miałam ogromną ochotę na coś z makiem, to upiekłam tort makowo-migdałowy: wyszedł pyszny!

Składniki na biszkopt do tortownicy 20 - 22 cm (z przepisu Dorotus):

· 5 jajek

· ¾ szklanki cukru

· ¾ szklanki mąki pszennej

· ¼ szklanki mąki ziemniaczanej

· 50 g zmielonych migdałów

Białka oddzielić od żółtek, ubić na sztywną pianę. Pod koniec ubijania stopniowo dodawać cukier, dalej ubijając. Dodawać po kolei żółtka, nadal ubijając. Mąki wymieszać z kakao, przesiać i delikatnie wmieszać do ciasta (ja to robię na bardzo wolnych obrotach miksera). Tortownicę o średnicy 20 - 22 cm wyłożyć papierem do pieczenia (ja wysmarowałam formę tłuszczem i wysypałam kaszą manną). Wyłożyć ciasto. Piec w temperaturze 160 - 170ºC około 30 - 40 minut (lub dłużej, do tzw. suchego patyczka). Gorące ciasto wyjąć z piekarnika, z wysokości około 60 cm opuścić je (w formie) na podłogę. Odstawić do uchylonego piekarnika do ostygnięcia. Całkowicie wystudzić. Przekroić na 3 blaty.

Składniki na ciasto makowe:

· 250 g maku

· ½ szklanki mąki

· ½ - ¾ szklanki cukru (lub więcej, zależy od upodobań)

· ½ szklanki zmielonych bakalii (u mnie: orzechy laskowe, migdały i rodzynki)

· 3-4 łyżki jogurtu naturalnego

· 2 jajka

· aromat migdałowy

Mak zalać wrzątkiem i gotować kilka minut na małym ogniu. Odsączyć i przekręcić przez maszynkę 2 lub 3 razy. Żółtka utrzeć z cukrem, potem dodać mak, jogurt, aromat i bakalie. Białka ubić na sztywną pianę i delikatnie wymieszać je z resztą składników. Gotową masę przełożyć do okrągłej tortownicy. Piec 40-45 min. w temp. 180-200°C (albo do tzw. suchego patyczka). Całkowicie wystudzić. Przekroić na 2 blaty.

Krem do “zlepienia” blatów:

· 500 g gęstego jogurtu naturalnego

· 200 ml mleka

· 4 łyżki budyniu waniliowego w proszku

· 4 łyżki mąki pszennej

· 4 łyżki kaszy manny

· 3 żółtka

· 5-6 łyżek cukru (ja użyłam domowego cukru waniliowego)

· 3 łyżki drobno posiekanej kandyzowanej skórki pomarańczowej

Do nasączenia ciasta:

· likier amaretto

Cukier wymieszać z jogurtem i mlekiem, następnie dodać posiekaną skórkę pomarańczową, pogotować na wolnym ogniu przez 5min. Kolejno dodawać żółtka, mąkę budyń oraz kaszę manną. Dokładnie wymieszać i kontynuować gotowanie na małym ogniu, aż masa zgęstnieje (cały czas mieszać, uważając, by nic się nie przypaliło!). Zdjąć z ognia i jeśli powstały grudki, to wszystko ze sobą dobrze zmiksować. Odstawić do ostudzenia.

Układać na przemian blaty z ciasta biszkoptowego i makowego. Każdą warstwę ciasta należy wcześniej nasączyć likierem amaretto, a następnie posmarować przestudzonym kremem budyniowym. Wstawić do lodówki, poczekać, aż wszystko dobrze stężeje. Gotowy tort polać polewą czekoladową.

Polewa czekoladowa:

· 150 g gorzkiej czekolady

· 6 łyżek gęstego jogurtu naturalnego

· 5-6 łyżek cukru

Cukier wymieszać z jogurtem. Podgrzewać na małym ogniu. Gdy cukier się rozpuści, dodać kawałki czekolady. Gdy czekolada się rozpuści, zdjąć z ognia i lekko ostudzić czekoladową masę. Tak przygotowaną polewą polać tort. Dowolnie udekorować, wstawić do lodówki na kilkanaście godzin.

Kruche migdałowe rogaliki z kaszą manną

2011-06-17T13:06:00.005+02:00

Pyszne kruche rogaliczki! Przepis pochodzi z blogu “Twoje&Moje”: wielbicielom drobnych wypieków polecam tam zajrzeć, autorka blogu prezentuje wiele ciekawych przepisów na ciasteczka. Ja korzystałam z kilku jej receptur i jak na razie nigdy się nie zawiodłam; nic więc dziwnego, że i przepis na migdałowe rogaliki okazał się strzałem w dziesiątkę. Ciasteczka są kruche i aromatyczne, a dodatek kaszy manny i zmielonych migdałów sprawia, że są wyjątkowo delikatne. Te kruche rogaliki zniknęły u nas w domu bardzo szybko, w zaledwie kilka godzin, tak że następnego dnia upiekłam je ponownie… Polecam!

Składniki (na ok. 30 sztuk):

· 230 g mąki pszennej

· 1 łyżeczka proszku do pieczenia

· 200 g miękkiego niesolonego masła (ja dałam 150 g masła, resztę uzupełniłam gęstym jogurtem naturalnym)

· 90 g cukru

· 1 jajko

· 1 łyżka aromatu waniliowego

· 100 g zmielonych migdałów (ja dodałam jeszcze ok. 50 g zmielonych rodzynek)

· 80 g kaszy manny

· cukier puder do posypania ciasteczek, ok. 4 łyżki.

Mąkę przesiać z proszkiem do pieczenia. Masło utrzeć z cukrem na jasną masę. Dodać jajko, aromat waniliowy i cały czas miksując dosypywać mąkę, a na koniec migdały i kaszkę (ja ucierałam i wyrabiałam ręcznie, a na sam koniec dodałam jogurt). Z ciasta formować ciasteczka w kształcie półksiężyców i układać w niewielkich odstępach na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Piec w temperaturze 180 stopni przez ok. 15-17 minut, aż ciasteczka lekko się zrumienią. Jeszcze gorące posypywać cukrem pudrem. Kiedy całkowicie ostygną, posypać ponownie (ja posypałam tylko raz cukrem pudrem, gdy ciasteczka ostygły).

Tort czekoladowy z kremem budyniowym (bez tłuszczu)

2011-06-13T16:14:00.005+02:00

Kolejny tort czerwcowy ( i nie ostatni, w czerwcu będziemy jeszcze świętować, bedą więc kolejne wypieki z tej serii). Tym razem padło na tort czekoladowy z kremem budyniowym. Zdjęcia są chyba trochę mylące, może sie wydawać, że to dość ciężkie ciasto, a nic bardziej mylnego: lekki, puszysty biszkopt przełożony został kremem budyniowym (przygotowanym bez użycia masła) i polany polewą z gorzkiej czekolady. Ciasto wyszło bardzo aromatyczne i swoją konsystencją przypominało czekoladowo-waniliową chmurkę: naprawdę trudno było się powstrzymać od sięgnięcia po kolejny kawałek... Mam tylko jedną uwagę dotyczącą wyglądu zewnętrznego tortu: otóż pod koniec przygowywania ciasta nie chciało mi się za bardzo bawić w równomierne rozprowadzanie polewy i pozwoliłam jej zastygnąć po bokach ciasta w formie zacieków. To nie był najlepszy pomysł, bo jak się póżniej okazało, w miejscach, gdzie nie było polewy, krem budyniowy zaczął ciemnieć. Zakonotowałam więc sobie na przyszłość, że zdecydowanie lepszy efekt przyniesie pokrycie całego ciasta czekoladą. Ale i tak jestem bardzo zadowolona z tego wypieku, trafia on na listę moich ulubionych tortów!

Składniki na biszkopt do tortownicy 20 - 22 cm (z przepisu Dorotus):

· 5 jajek

· ¾ szklanki cukru

· ¾ szklanki mąki pszennej

· ¼ szklanki mąki ziemniaczanej

· 4 łyżki ciemnego, gorzkiego kakao

Białka oddzielić od żółtek, ubić na sztywną pianę. Pod koniec ubijania stopniowo dodawać cukier, dalej ubijając. Dodawać po kolei żółtka, nadal ubijając. Mąki wymieszać z kakao, przesiać i delikatnie wmieszać do ciasta (ja to robię na bardzo wolnych obrotach miksera). Tortownicę o średnicy 20 - 22 cm wyłożyć papierem do pieczenia (ja wysmarowałam formę tłuszczem i wysypałam kaszą manną). Wyłożyć ciasto. Piec w temperaturze 160 - 170ºC około 30 - 40 minut (lub dłużej, do tzw. suchego patyczka). Gorące ciasto wyjąć z piekarnika, z wysokości około 60 cm opuścić je (w formie) na podłogę. Odstawić do uchylonego piekarnika do ostygnięcia. Całkowicie wystudzić. Przekroić na 3 blaty.

Krem budyniowy (inspiracją był dla mnie przepis Notme):

· 1 litr mleka

· 4 łyżki mąki ziemniaczanej (można zastąpić budyniem)

· 4 łyżki mąki pszennej

· 4 łyżki kaszy manny

· 3-4 żółtka

· 5-6 łyżek cukru (ja użyłam domowego cukru waniliowego)

· 3 łyżki drobno posiekanej kandyzowanej skórki pomarańczowej

Do nasączenia ciasta:

· 1/2 szklanki mocnej kawy z ekspresu + ¼ szklanki mleka + 2 kieliszki rumu lub innego alkoholu + cukier do smaku

Cukier wymieszać z mlekiem, następnie dodać posiekaną skórkę pomarańczową, pogotować na wolnym ogniu przez 5min. Kolejno dodawać żółtka, mąkę oraz kaszę manną. Dokładnie wymieszać i kontynuować gotowanie na małym ogniu, aż masa zgęstnieje (cały czas mieszać, uważając, by nic się nie przypaliło!). Zdjąć z ognia i jeśli powstały grudki, to wszystko ze sobą dobrze zmiksować. Odstawić do ostudzenia. Przestudzonym kremem posmarować blaty ciasta, przy czym każdą warstwę ciasta należy wcześniej nasączyć kawą z mlekiem i rumem. Jeśli mamy nadmiar kremu do wykorzystania, to można nim też posmarować wierzch i boki tortu. Wstawić do lodówki, poczekać, aż wszystko dobrze stężeje. Gotowy tort polać polewą czekoladową.

Polewa czekoladowa:

· 100 g gorzkiej czekolady

· 4 łyżki gęstego jogurtu naturalnego

· 3-4 łyżki cukru

Gnocchi di barbabietole

2011-06-10T16:49:00.003+02:00

… czyli włoski odpowiednik polskich kopytek, tym razem przygotowanych z dodatkiem buraka. Przepis wyszperałam u niezawodnej Tessy Kiros w jej “Ricordi di cucina”. Danie pierwsza klasa, proste i smaczne. Polecam!

Składniki (dla 4 osób):

Na gnocchi:

· 500 g ziemniaków

· 1 ugotowany i obrany burak

· ok. 200 g mąki

· 50 g startego parmezanu

· 1 jajko

Do polania makaronu:

· kilka listków mięty

· kilka listków szałwi

· 30 g orzechów włoskich lub laskowych

· 2-3 łyżki startego parmezanu

· 100 g masła

· sól i pieprz

Ziemniaki dokładnie umyć, następnie ugotować w lekko osolonej wodzie. Dobrze ostudzić, obrać ze skórki. Zmiksować razem z burakiem. Dodać jajko, mąkę i parmezan. Wymieszać, zagnieść ciasto. Formować kulki wielkości orzecha włoskiego, każdą delikatnie rozpłaszczyć widelcem. Gotować w lekko osolonej wodzie – gnocchi są gotowe, jak tylko wypłyną na powierzchnię.

Listki mięty i szałwi poszarpać na kawałeczki, orzechy posiekać. Masło rozpuścić na patelni. Zioła i orzechy wymieszać z parmezanem, dodać sól i pieprz. Wrzucić tę mieszankę do płynnego masła, wymieszać, podgrzewać przez chwilę. Dodać gnocchi, wymieszać, podgrzewać przez 2-3 min. Wyłożyć na talerze, podawać natychmiast. Każdą porcję można dodatkowo posypać parmezanem.

Moje uwagi: często w trakcie gotowania w wodzie buraczane gnocchi blakną. Jeśli chcemy, by miały bardziej intensywny kolor, to w ostatnim etapie przygotowań, w momencie podgrzewania potrawy na patelni, można polać gnocchi odrobiną soku z buraków.

Tort brzoskwiniowy

2011-06-05T11:26:00.002+02:00

Z tortami to u mnie jest tak: zazwyczaj rzadko je piekę, ale jak już się za nie zabiorę, to naprawdę bardzo staram się, żeby były smaczne. Z góry jednak odrzucam przepisy, w których pojawiają się kremy maślane, bita śmietana, beza itp. Po prostu nie lubię i już. Na szczęście Kalabryjczyk podziela moje upodobania, więc gdy zabierałam się za przygotowanie tortu na jego urodziny, to byłam pewna (no, prawie pewna…), że ten tort brzoskwiniowy przypadnie mu do gustu. Tak też się stało: zarówno solenizant, jak i goście zgodnie chwalili wypiek. Byłam z tego oczywiście wielce zadowolona, ale jednak coś mnie gnębiło, gdy tak patrzyłam na wychwalany tort… Zapytam wprost: czy ja kiedykolwiek nauczę się prosto przekrajać biszkopt? Czy moje blaty będą kiedyś zgrabne, jednakowe i wymiarowe? Czy w przyszłości uda mi się z nich ułożyć normalny tort, a nie krzywą wieżę??? Sama nie wiem…

Jak na razie wychodzą mi smaczne i radosne krzywulce:)))

Składniki na biszkopt do tortownicy 20 - 22 cm (z przepisu Dorotus):

· 5 jajek

· ¾ szklanki cukru

· ¾ szklanki mąki pszennej

· ¼ szklanki mąki ziemniaczanej

· 3-4 łyżki drobno posiekanej kandyzowanej skórki pomarańczowej

Białka oddzielić od żółtek, ubić na sztywną pianę. Pod koniec ubijania stopniowo dodawać cukier, dalej ubijając. Dodawać po kolei żółtka, nadal ubijając. Mąki wymieszać, przesiać i delikatnie wmieszać do ciasta (ja to robię na bardzo wolnych obrotach miksera).

Tortownicę o średnicy 20 - 22 cm wyłożyć papierem do pieczenia (ja wysmarowałam formę tłuszczem i wysypałam kaszą manną). Wyłożyć ciasto. Piec w temperaturze 160 - 170ºC około 30 - 40 minut (lub dłużej, do tzw. suchego patyczka).

Gorące ciasto wyjąć z piekarnika, z wysokości około 60 cm opuścić je (w formie) na podłogę. Odstawić do uchylonego piekarnika do ostygnięcia. Całkowicie wystudzić. Przekroić na 3 blaty.

Na masę serowo-jogurtową:

· 500 g sera ricotta

· 250 g sera mascarpone

· 500 g gęstego jogurtu naturalnego

· ¾ szklanki cukru (mniej lub więcej, zależy od upodobań)

· 2 łyżki żelatyny

· ½ szklanki wody

· 10 połówek słodkich brzoskwini z puszki

Do nasączenia:

· szklanka mocnej herbaty z cytryną + łyżka syropu brzoskwiniowego + 2 kieliszki rumu (lub innego alkoholu) + ewentualnie cukier do smaku

2 połówki brzoskwiń odłożyć na bok (do dekoracji), resztę pokroić na kawałki. Do wody dodać żelatynę, poczekać, aż napęcznieje. Jogurt postawić na małym ogniu, dodać cukier i żelatynę, dobrze wymieszać i podgrzewać przez chwilę, aż do rozpuszczenia cukru (nie wolno zagotować!). Zdjąć z ognia, ostudzić, wymieszać z serami (jeśli masa wydaje się mało słodka, można dosłodzić, w tym momencie najlepiej cukrem pudrem). 1,5 szklanki masy przelać do mniejszego naczynia – posłuży do smarowania wierzchu i boków tortu. Do pozostałej masy dodać posiekane brzoskwinie, wymieszać, wstawić do lodówki. Po 30-40 min. wstawić do lodówki także mniejszą miskę z masą do smarowania (chodzi o to, by masa do smarowania nie stężała wcześniej do masy do przekładania blatów). Gdy masa z brzoskwiniami zacznie tężeć, zacząć nią przekładać blaty. Każdy blat dodatkowo nasączyć herbatą z cytryną, rumem i syropem brzoskwiniowym. Przełożone masą blaty wstawić ponownie do lodówki, aby całość lekko stężała. Ponownie wyciągnąć je z lodówki, posmarować wcześniej odłożoną masą, tą bez owoców, dowolnie udekorować (u mnie: wiórki kokosowe, posiekana biała czekolada, pokrojona brzoskwinia z puszki i orzechy laskowe). Wstawić do lodówki na kilkanaście godzin, najlepiej na całą noc.

Torta di visciole e ricotta

2011-05-28T17:47:00.004+02:00

To mój trzeci (i ostatni) przepis w ramach akcji “Żydowskie smaki”. Tym razem mowa będzie o cieście z ricottą i dżemem z dzikich wiśni, specjałem z żydowskiego getta w Rzymie.

Początki społeczności żydowskiej w Wiecznym Mieście datowane są na II wiek p.n.e., kiedy to grupa wyznawców judaizmu z Aleksandrii osiedliła się w Rzymie i rozpoczęła tu swoją działalność handlową. W kolejnych stuleciach diaspora rzymska stopniowo rozrastała się, zwłaszcza po 1492 roku, gdy do Rzymu zaczęli napływać żydowscy uciekinierzy z Hiszpanii i Portugalii. W średniowieczu Żydzi osiedlali się głównie w położonej nad Tybrem dzielnicy o nazwie Trastevere i stanowili tam zdecydowaną większość wśród mieszkańców – to właśnie spowodowało, że teren ten, w okolicach Teatro di Marcello, został wyznaczony na przyszłe getto. Utworzono je oficjalnie w 1555 roku, kiedy papież Paweł IV wydał bullę “Cum nimis absurdum”*, w której rozkazywał, aby wszyscy rzymscy Żydzi przenieśli się na otoczony murem nadrzeczny teren poniżej Kapitolu. To getto funkcjonowało aż do roku 1870, kiedy papieskie rządy w Rzymie zastąpiono władzą stanową.

Ettore Roesler Franz (1845- 1907), “Via Rua w getcie” z cyklu “Roma sparita”

Jeśli będziecie w Rzymie, to namawiam Was na wizytę w dawnym getcie: zabytków pozostało może niewiele (na początku XX wieku teren ten został dość gruntownie przebudowany), ale dawna sztuka kulinarna jest ciągle żywa. Wiele tu koszernych restauracji, w których można zamówić typowe potrawy żydowskie, takie jak smażone karczochy "alla giudìa", zupa rybna (“brodo di pesce”) czy “stracotto di manzo” (rodzaj gulaszu wołowego)… Jeśli macie jednak ochotę na coś słodkiego, to nie zamawiajcie niczego w restauracji, wstąpcie raczej do piekarni-cukierni Boccione (Via Portico d’Ottavia, 2), prowadzonej od pokoleń przez tę samą rodzinę żydowską. Znajdziecie tu wybór przeróżnych łakoci, koszernych oczywiście. Ja najlepiej zapamiętałam ciasto z ricottą i dżemem z dzikich wiśni… pyszne! Nie mam oryginalnego przepisu z Boccione, ale znalazłam jego odpowiednik na stronie e-brei.net: receptura wyglądała wiarygodnie, więc zakasałam rękawy i upiekłam moją wersję “torta di visciole e ricotta".

Składniki:

Na ciasto:

· 250 g mąki

· 125 g masła

· 125 g cukru (moim zdaniem można dać mniej…)

· 1 całe jajko

· 1 żółtko

Z podanych składników szybko zagnieść ciasto i odstawić je w chłodne miejsce na przynajmniej 30 min.

Na nadzienie:

· 400 g sera ricotta

· 100 g cukru

· 300 g gęstego dżemu z dzikich wiśni (rzecz jasna, dżem z dzikich wiśni można spokojnie zastąpić zwykłym dżemem wiśniowym, najlepiej jednak, żeby był domowego wyrobu)

Ricottę wymieszać z cukrem, dżem rozrobić z 1-2 łyżkami wody. Ciasto rozwałkować. Ok. 2/3 ciasta użyć do wylepienia dna i boków okrągłej formy. Na ciasto wyłożyć ricottę, następnie rozprowadzić na niej warstwę dżemu. Na wierzch położyć pozostałą część rozwałkowanego ciasta. Dobrze zacisnąć brzegi. Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec ok. 40 min. w temp. 180°C. Ciasto przed podaniem dobrze schłodzić (u mnie na zdjęciu jest jeszcze lekko ciepłe).

Moje uwagi:

- przepis nic o tym nie wspomina, ale wg mnie najlepiej podpiec sam spód (przez ok. 10 min), a dopiero potem nałożyć ricottę, dżem i wierzchnią warstwę ciasta; kontynuować pieczenie przez 30 min.

- ciasto, szczególnie w sezonie letnim, najlepiej przechowywać w lodówce.

SIMCHA 2011

* Fragmenty bulli papieża Pawła IV „Cum nimis absurdum” z 12 lipca 1555 r., w której określone zostały warunki utworzenia w Rzymie getta żydowskiego.

„Ponieważ jest głupiem i niestosownem by Żydzi, których Bóg skazał na wieczną niewolę, mieszkali razem z chrześcijanami [...] jako to w Rzymie i innych miastach św. Rzymskiego Państwa mieszkają przy ulicach pryncypalnych, nie noszą odznak hańby i trzymają w swych domach służbę chrześcijańską [...] przeto rozkazujemy, że:

1.Wszyscy Żydzi winni mieszkać w jednej ulicy, a jeśli ta nie wystarcza, w kilku obok siebie położonych.

2.Ulica, względnie kwartał żydowski, mają być otoczone murem i winny mieć tylko jedno wejście, nadto może się tam znajdować tylko jedna synagoga. Wszystkie inne winny być zburzone.

3.Swe posiadłości za kwartałem żydowskim mają Żydzi odsprzedać chrześcijanom.

4.Wznawia się dawny przepis, by mężczyźni nosili żółte kapelusze, a kobiety żółte welony.

5.Zabrania się trzymania służby chrześcijańskiej w domach żydowskich.

6.Zabrania się im wszelkiego handlu nawet żywnością; Żydom wolno handlować jedynie starzyzną.

7.Przy pożyczkach nie wolno rozpoczętego miesiąca liczyć za cały.

8.Przedmioty przepadłe w zastawie wolno Żydom sprzedawać dopiero po upływie 18 miesięcy.

9.Księgi handlowe winny być prowadzone jedynie w języku włoskim i to literami łacińskimi.

10.Żydom - lekarzom nie wolno wykonywać praktyki u chrześcijan.

11.Żydów nie wolno tytułować per pan lub pani.”

Źródło: Majer Bałaban, „Historia i literatura żydowska”, tom III, Lwów-Warszawa-Kraków 1925, (reprint) s. 39-40

Cytat ze strony Żydzi w Polsce. Biblioteka. Antyjudaizm

Lo sfratto

2011-05-25T17:56:00.005+02:00

Jak mówi legenda, słodki wypiek “sfratto” powstał w XVII wieku w środowisku Żydów zamieszkujących okolice miasteczka Pitigliano (w pobliżu Grosetto). Włoskie słowo “sfratto” oznacza wysiedlenie, eksmisję i trzeba przyznać, że jest to dość dziwna, a nawet dramatyczna nazwa dla ciasta. Oczywiście, ma ona swoje wytłumaczenie w historii: otóż na początku siedemnastego stulecia Wielki Książę Toskanii, Cosimo II Medyceusz zaczął prowadzić bardziej restrykcyjną politykę w stosunku do Żydów (podwyższenie podatków, nakaz oznaczania ubrań w charakterystyczny sposób itp.). Jeden z jego dekretów nakazywał przymusową przeprowadzkę wyznawców judaizmu z okolic Pitigliano do getta utworzonego wokół lokalnej synagogi. Specjalny urzędnik (dziś nazwalibyśmy go pewnie komornikiem) obwieszczał starozakonnym decyzję księcia uderzając w drzwi ich domów charakterystyczną pałką. Kilkadziesiąt lat później ta pałka została unieśmiertelniona w tradycji kulinarnej: miejscowi Żydzi zaczęli wypiekać ciasto w kształcie cienkiego, krótkiego kija i nazwali je ironicznie „sfratto”.

Tyle legenda. Jakby się jej jednak dokładniej przyjrzeć, to wyjdzie na jaw, że tak naprawdę miejscowi Żydzi nie wymyślili nowego wypieku, tylko zaadaptowali na swoje potrzeby antyczną recepturę... etruską! W południowej Toskanii jest wiele pamiątek związanych z historią Etrusków i wygląda na to, że przepis na „sfratto” też do nich należy. Pałka Etrusków nie miała jednak nic wspólnego z wyrzucaniem z domów, tylko z wyganianiem bydła ze szkody i przemieszczaniem go na wyznaczone pastwiska... tak przynajmniej twierdzą niektórzy badacze tematu. W każdym razie, owe krótkie kije stały się dla miejscowej ludności inspiracją do stworzenia kulinarnego „sfratto” - charakterystycznego, podłużnego wypieku, złożonego z dwóch warstw: delikatnego, kruchego ciasta i aromatycznego nadzienia z orzechów i miodu.

Na zakończenie dodam jeszcze, że Żydzi z okolic Pitigliano bardzo skutecznie reaktywowali i rozreklamowali to zapomniane kiedyś ciasto (i chwała im za to, bo „sfratto” jest naprawdę pyszne!). Najpierw wypiekali je tylko wyznawcy judaizmu z okazji święta Chanuka, potem dołączyli do nich miejscowi chrześcijanie, którzy przygotowywali ów wypiek na Boże Narodzenie... a obecnie „sfratto” można kupić przez cały rok w każdym chyba sklepiku w Pitigliano - albo w internecie:).

Przepisy źródłowe: tu, tu i tu.

Składniki:

Na kruche ciasto:

· 250 g mąki

· 2 jajka

· 1 szklanka białego wina

· 150 g masła

· kandyzowana skórka pomarańczowa

Z podanych składników szybko zagnieść ciasto i odstawić je w chłodne miejsce (najlepiej do lodówki). Moja uwaga: na początku wlać tylko pół szklanki wina, a potem, zagniatając, sprawdzać strukturę ciasta i stopniowo dodawać resztę wina, tyle ile konieczne.

Na nadzienie:

· 300 g miodu

· 300 g posiekanych orzechów (ja część orzechów drobno zmieliłam, część posiekałam na większe kawałki)

· 2 łyżeczki anyżku

· gałka muszkatołowa, cynamon, pieprz

· bułka tarta

Orzechy wymieszać z modem, dodać anyżek i pozostałe przyprawy. Postawić na małym ogniu i podgrzewać, aż masa ściemnieje. Zdjąć z ognia, ostudzić. Jeśli masa będzie zbyt płynna, zagęścić bułką tartą.

Ciasto rozwałkować. Wykrawać prostokąty o długości 20-30 cm i szerokości 8-10 cm. Nakładać na środek farsz i składać formując podłużne pałki. Posmarować jogurtem naturalnym lub rozbełtanym żółtkiem. Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec w temp. 180°C przez 20-30 min.

SIMCHA 2011

LINGUA ITALIANA

Charoset

2011-05-23T11:19:00.005+02:00

Lada dzień, bo już 29 maja, we Wrocławiu rozpocznie się XIII Festiwal Kultury Żydowskiej SIMCHA. Niestety, będę mogła go obserwować tylko z daleka… ale to nic, na pocieszenie pozostaje mi uczestnictwo w akcji “Żydowskie smaki” i możliwość przygotowania kilku potraw związanych z kulturą żydowską. Pomyślałam też, że to dobry moment, by pokazać jakieś dania charakterystyczne dla włoskiej społeczności żydowskiej. Z morza przepisów wybrałam trzy. Na początek pierwszy z nich: charoset przygotowywany na święto Pesach.

Pesach (z hebr. „przejście”) czyli Pascha to żydowskie święto upamiętniające wyzwolenie Żydów z niewoli egipskiej i przejście przez Morze Czerwone. Trwa ono 7-8 dni, a rozpoczyna się wieczorem sederowym, kiedy to całe rodziny jedzą uroczystą kolację, W obchodach sederu (z hebr. „porządek”) jedzenie odgrywa bardzo ważną rolę, a potrawy na stole są przede wszystkim symbolami, których wymowa jest zrozumiała dla wszystkich Żydów na świecie: każdy element wieczerzy przypomina o nieszczęściach przodków żyjących w niewoli oraz o radości z odzyskanej wolności. Nie mam zamiaru przedstawiać tutaj wszystkich składników sederowej uczty, nie o to przecież chodzi w tym wpisie, powiem więc tylko, że na specjalnym talerzu muszą obowiązkowo znaleźć się: kość barania, jajko, gorzkie zioła i charoset. Kość barania symbolizuje ofiarę paschalną, jajko to emblemat pokoju, a gorzkie zioła swoim charakterystycznym smakiem przypominają o cierpieniach Żydów w niewoli egipskiej. Jednak gorzkich ziół nie jada się oddzielnie, tylko macza się je w słodkim charosecie – i tak gorzkie wspomnienie niewoli łączy się ze słodkim smakiem wolności. Na marginesie dodam jeszcze, że polscy Żydzi tradycyjnie jedzą z charosetem chrzan, a włoscy endywię lub cykorię.

Charoset jest jedyną słodką potrawą podawaną w trakcie kolacji sederowej. To mieszanina owoców (przede wszystkim jabłek) i bakalii, która swoją konsystencją ma przypominać glinę i zaprawę murarską używaną przez Żydów przy wyrobie cegieł dla faraona. Nie ma jednego kanonicznego przepisu dla tej potrawy, wykonanie dania zmienia się w zależności od regionu, w jakim żyje dana diaspora. W samych Włoszech jest przynajmniej kilka receptur na charoset: w okolicy Padwy do startych jabłek dodaje się kasztany, w mediolańskiej wersji na liście składników znajdują się m.in. banany, w Piemoncie owoce i bakalie łączy się z żółtkami z ugotowanych jajek... Zauważyłam też, że do włoskich charosetów zazwyczaj nie dodaje się koszernego wina, tylko zastępuje się je sokiem ze świeżo wyciśniętych pomarańczy. Tak też przewidywał przepis z okolic Ankony, według którego przygotowałam poniższy charoset.

Składniki:

· 2 duże jabłka

· 500 g daktyli

· 200 g migdałów

· 60 g rodzynek

· sok z 2 świeżo wyciśniętych pomarańczy

Jabka zetrzeć na tarce, odstawić na sitku i poczekać, aż się odsączą. Następnie zmiksować je razem daktylami, migdałami i rodzynkami. Dodać sok z pomarańczy, wymieszać. Tak przygotowany charoset najlepiej smakuje lekko schłodzony.

SIMCHA 2011

LINGUA ITALIANA

Słodkie bułki z kandyzowaną skórką pomarańczową (na zakwasie)

2011-05-17T13:56:00.002+02:00

Kolejna wariacja na temat słodkich bułek śniadaniowych. Dzięki zakwasowi bułki pozostają dłużej świeże, ale i tak uważam, że najlepiej od razu podzielić je na porcje i zamrozić. No, chyba że zjemy wszystkie za jednym zamachem:) A wcale tego nie wykluczam: bułeczki są tak smaczne, że po zjedzeniu jednej trudno powstrzymać się przed sięgnięciem po następną…

Składniki:

Na zaczyn:

· 100 g mąki pszennej o wysokiej zawartości białka (np. Manitoba)

· 50 g ciepłej wody

· 50 g zakwasu pszennego

Wymieszać i zagnieść wszystkie składniki. Odstawić pod przykryciem w ciepłe miejsce na 12-14 godzin.

Na ciasto:

· 350 g mąki pszennej o wysokiej zawartości białka (np. Manitoba)

· 100 g cukru

· pół szklanki jogurtu naturalnego

· 1 jajko

· 3 łyżki oleju (ja zazwyczaj daję słonecznikowy)

· ok. 50 g kandyzowanej skórki pomarańczowej (mniej lub więcej, wedle uznania)

· 50-60 g posiekanej gorzkiej czekolady (opcjonalnie)

· zaczyn zakwasowy

Jajko utrzeć z cukrem i jogurtem. Dodać mąkę i olej, wymieszać, dodać zaczyn zakwasowy, zacząć wyrabiać ciasto (gdy zachodzi taka potrzeba, dodać więcej mąki lub odrobinę ciepłej wody). Gdy powstanie gładkie i elastyczne ciasto, dodać skórkę pomarańczową i kawałki czekolady. Jeszcze raz wyrobić i odstawić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia (ciasto ma podwoić objętość). Z wyrośniętego ciasta uformować 10-12 kulek i odstawić ponownie do wyrośnięcia. Nagrzać piekarnik. Posmarować bułeczki jogurtem. Piec w temp. 180°C przez 25-30 min.

LINGUA ITALIANA

Agnello gratinato con asparagi, carciofi e piselli

2011-05-11T12:34:00.003+02:00

... czyli zapiekana jagnięcina ze szparagami, karczochami i zielonym groszkiem. Danie rodem z Kalabrii, bogate i wykwintne, serwowane „od wielkiego dzwonu”, zazwyczaj na wielkanocny obiad. Wyrafinowany charakter tej potrawy nie znajduje niestety odzwierciedlenia w sferze wizualnej: „agnello gratinato” prezentuje się na talerzu niezbyt estetycznie... albo to ja nie zdołałam uchwycić na zdjęciu tego, co najlepsze, musicie więc uwierzyć mi na słowo, że zapiekanka jest naprawdę pyszna. Zresztą - patrząc na składniki - czyż mogło być inaczej?

Składniki (dla 6 osób):

· 1 kg jagnięciny

· 250 gr młodych, oczyszczonych karczochów (same serca!)

· 250 gr zielonego groszku

· pęczek oczyszczonych szparagów

· 2 cebule

· 50 gr stratego parmezanu

· 50 gr stratego pecorino

· ½ litra rosołu

· 1 szklanka czerwonego wina

· 2-3 łyżki posiekanej świeżej pietruszki

· 1 łyżeczka posiekanego świeżego rozmarynu

· 3-4 kromki chleba

· 1 ząbek czosnku

· bułka tarta

· oliwa

· ocet balsamiczny

· sól i pieprz

Mięso oczyścić z tłuszczu, pokroić na kawałki.

Do dużego rondla nalać 4 łyżki oliwy, dodać posiekaną cebulę i smażyć przez chwilę. Dodać groszek, karczochy podzielone na ćwiartki i szparagi pokrojone na kawałki. Posolić, popieprzyć. Trzymać pod przykryciem na małym ogniu, dolewając stopniowo rosół (ok. 100 ml rosołu zostawić na później). Zdjąć z ognia, gdy warzywa zmiękną (moja uwaga: lepiej najpierw wrzucić karczochy, poczekać, aż leciutko zmiękną, a dopiero potem dodać groszek i szparagi, które szybciej „dochodzą”). Doprawić octem balsamicznym.

Na dużej patelni podsmażyć drugą posiekaną cebulę i czosnek. Dodać jagnięcinę, posolić, popieprzyć. Wlać czerwone wino, wymieszać i trzymać na ogniu przez ok. 20 min., aż prawie cały płyn odparuje.

Nagrzać piekarnik. Formę do pieczenia natłuścić i wysypać bułką tatrą. Kromki chleba poszarpać na małe kawałki. Połowę z nich wysypać na dno formy, następnie wyłożyć kawałki mięsa. Posypać połową rozmarynu, pietruszki, parmezanu i pecorino oraz odrobiną bułki tartej. Następnie wyłożyć warzywa, a na nie kawałki pozostałego chleba. Posypać połową rozmarynu, pietruszki, parmezanu i pecorino oraz bułką tartą. Polać 100 ml rosołu. Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec w temp. 220°C przez 20-30 min., aż wierzch zapiekanki mocno się zrumieni.

LINGUA ITALIANA

Duet

2011-05-06T17:31:00.003+02:00

To ciasto dedykuję mojej Mamie – mogło ono powstać tylko dlatego, że Mama przed świętami zapobiegliwie przesłała mi w paczce z Warszawy sporą ilość maku… Duet, zwany też seromakiem, to ciasto znane i lubiane. Ja, wstyd się przyznać, nigdy wcześniej go nie piekłam i dopiero teraz wiem, co straciłam przez to zaniedbanie:) Ciasto jest naprawde smakowite, wilgotne i aromatyczne. Polubiliśmy się bardzo, ja i duet - i coś mi się zdaje, że pozostaniemy w kontakcie, będziemy często do siebie wracać:)

Przepis na ten wypiek powstał w wyniku skrzyżowania różnych receptur znalezionych w internecie.

Składniki:

Na masę makową:

· 2 szklanki maku

· 2 jabłka

· 3/4 szklanki cukru pudru

· 2 jajka (osobno białka i żółtka)

· 70-80 g rodzynek

· 4 łyżki mąki ziemniaczanej

· 1 kieliszek dowolnego likieru (pomarańczowego, cytrynowego, migdałowego itp.)

Jabłka obrać i zetrzeć na tarce o małych oczkach. Mak sparzyć, osączyć, dwukrotnie zemleć. Utrzeć z cukrem i żółtkami. Dodać starte jabłka, mąkę ziemniaczaną, rodzynki i likier, wymieszać. Białka ubić na sztywno i wymieszać z masą makową.

Składniki na masę serową:

· 70 dkg dobrego twarogu (ja użyłam sera ricotta, nie miałam innego)

· 3/4 szklanki cukru (więcej lub mniej, trzeba próbować)

· 2 jajka (osobno białka i żółtka)

· 2 łyżki mąki ziemniaczanej

· 4-5 łyżek kandyzowanych owoców

· 1 kieliszek dowolnego likieru (pomarańczowego, cytrynowego, migdałowego itp.)

Utrzeć żółtka z cukrem. Stopniowo dodawać do nich ser, ciągle ucierając. Wmieszać mąkę, likier i owoce kandyzowane. Białka ubić na sztywno i na koniec wmieszać do masy serowej.

Formę do ciasta natłuścić i wysypać mąką. Najpierw rozprowadzić na dnie masę makową, potem wyłożyć na nią masę serową. Piec około 60 minut w temperaturze 175ºC (można od góry przykryć folią aluminiową, by sernik się nie spiekł i pozostał biały). Dobrze ostudzić, najlepiej trzymać ciasto przez kilkanaście godzin w chłodnym pomieszczeniu. Można polać je polewą czekoladową lub ozdobić w dowolny sposób.

Babka amsterdamska

2011-04-30T13:23:00.003+02:00

Fantastyczny przepis ze strony Arabeski. Babka wygląda może na pracochłonną, ale nie taki diabeł straszny, jak go malują:). Zresztą warto poświęcić jej trochę więcej czasu, bo końcowy efekt jest znakomity! Babka jest pyszna, kusi bogactwem smaków, a jednocześnie cieszy oko. Warstwy z nadzieniem można modyfikować wedle uznania, ja tak zrobiłam z pośpiechu i z lenistwa:) Z pośpiechu nie zrobiłam masy makowej, bo w wirze przygotowań do świąt cały mak zużyłam do innego ciasta; z lenistwa nie zrobiłam warstwy śliwkowej, bo miałam gotowy słoik smarowidła owocowo-czekoladowego i to nim zastąpiłam farsz śliwkowy. Ale i z tymi zmianami ciasto wyszło jak należy, pachnące i aromatyczne. Przepis szczerze polecam, babka jest znakomita!

Ciasto:

- 500 g mąki

- 30 g drożdży świeżych (dałam 20 g)

- 1 szkl. mleka

- 100 g masła

- 100 g cukru

- 2 żółtka

- zapach cytrynowy

- szczypta soli

Wszystkie składniki ogrzać do temperatury pokojowej. Drożdże wymieszać z 1/2 szkl. mleka i łyżeczką cukru. Mąkę przesiać do miski , na środku zrobić wgłębienie , wlać rozpuszczone drożdże , posypać odrobiną mąki i zostawić do wyrośnięcia. Następnie dodać żółtka utarte z resztą cukru , pozostałe mleko i sól. Na koniec wlać roztopione i ostudzone masło. Wyrabiać tak długo , aż zaczną pojawiać się pęcherzyki powietrza. Przykryć ściereczką i odstawić do wyrośnięcia na ok. 1 godzinę (aż podwoi swoją objętość).

Nadzienia do babki

W przepisie źródłowym do nadziania ciasta polecane są 4 farsze: serowy, makowy, śliwkowy i orzechowy. Po oryginalny przepis odsyłam na stronę Arabeski, ja natomiast nadziałam babkę tylko 3 farszami.

Nadzienie serowo-cynamonowe:

- 125 g ricotty

- 2 łyżki cukru (lub do smaku)

- 1 żółtko

- 2 łyżki wiórków kokosowych

- 2 łyżki cynamonu

Wszystkie składniki wymieszać, przykryć i odstawić , aby przeszły aromatem.

Nadzienie owocowo-czekoladowe

(przepis zaprezentowałam we wcześniejszym wpisie o smarowidłach do chleba; jak zaznaczyłam, smarowidło owocowo-czekoladowe świetnie sprawdzało się także jako nadzienie do bułeczek, postanowiłam więc wykorzystać je też jako słodki farsz do babki – pychota!)

Nadzienie orzechowe:

- 100 g zmielonych orzechów laskowych

- 2 łyżki tartej bułki

- szczypta cynamonu

- 2 łyżki cukru (lub do smaku)

- 1 łyżka rumu

- 1/3 szkl. gorącego mleka

Wszystkie składniki wymieszać, przykryć i odstawić , aby przeszły aromatem.

Dalsze postępowanie:

Wyrośnięte ciasto lekko odgazować i podzielić na 30 małych kulek. Kolejno rozwałkowywać je na stolnicy lekko posypanej mąką na cienkie placki. Na każdy placek nałożyć dowolny farsz i formować coś w rodzaju dużych pierogów, po 10 z każdym nadzieniem (instrukcję fotograficzną można znaleźć u Arabeski). Tak przygotowane “pierogi” najpierw odstawić do wyrośnięcia na 30-60 min., a potem układać warstwami w formie do babek (u mnie była to jedna warstwa z nadzieniem serowo-cynamonowym, druga owocowo-czekoladowa i ostatnia orzechowa; w ten sposób przygotowałam 2 nie za duże babki). Odstawić ponownie do wyrośnięcia na 30-60 min. Piec około 50 minut w temp. 200°C. Zaraz po wyjęciu z piekarnika posypać cukrem pudrem (ja zdecydowałam się na polewę czekoladową).

życzenia

2011-04-23T17:00:00.003+02:00

Na pogrzeb Jezusa

Baranek biegł na pogrzeb

najwcześniej przed świtaniem

płakała trawa niemrawa że nie mogła ruszyć się sama

lilie białe jak ręce matki omdlałe

róże czerwone jak uszy zawstydzone

nie zdążył już na pogrzeb

wpadł na zmartwychwstanie

grób murowany jak bomba się rozleciał

baranek choć nie zdążył z radości się rozbeczał

/Jan Twardowski/

Wesołego Alleluja!

Niech to będą naprawdę piękne święta...

Mazurek daktylowy

2011-04-23T12:42:00.003+02:00

Chwalą się wszyscy swoimi wypiekami świątecznymi, to i ja coś pokażę:) Ten mazurek z daktylami to idealny wypiek dla osób zabieganych lub tych, co nie lubią zbyt wielu ceremoniałów przy pieczeniu ciasta... Pomysł na nadzienie zaczerpnęłam z blogu Moje wypieki, ale nie mogłam się powstrzymać i trochę zmodyfikowałam przepis Doroty. Ciasto proste, a jednocześnie bardzo smaczne. Polecam!

Składniki

Na ciasto:

· 25 dkg mąki

· 125 g masła

· 50 g cukru pudru

· 1 żółtko

· 1-2 łyżki kefiru lub jogurtu naturalnego

· szczypta soli

Masło rozpuścić i ostudzić. Dodać pozostałe składniki i zagnieść ciasto. Wstawić do lodówki na co najmniej godzinę. Schłodzonym ciastem wylepić formę (ciasto jest na tyle tłuste, że nie trzeba natłuszczać blachy i wysypywać jej mąką, bo i bez tego ciasto powinno ładnie “wyskoczyć” z formy). Wstawić ponownie do lodówki na ok. 30 min. Wstawić do nagrzanego piekarnika, piec przez ok. 20-25 min. w temp. 180°C. (ciasto powinno lekko zbrązowieć, ale trzeba uważać, żeby go nie przypalić). Przygotować nadzienie.

Na nadzienie:

· 2 szklanki suszonych daktyli

· 1 jabłko (obrane, pokrojone na kawałki i pozbawione pestek)

· 2 cytryny (obrane, pokrojone na plasterki i pozbawione pestek)

· pół szklanki jogurtu naturalnego

· pół szklanki cukru

· kieliszek rumu

· kilka łyżek wody

· pół łyżki żelatyny w proszku

Wszystkie składniki, oprócz jogurtu i żelatyny, umieścić w garnuszku, zagotować i pogotować pod przykryciem 5 minut, aż z owoców zrobi się pulpa. Zmiksować blenderem. Podgrzać ponownie, dodać jogurt wymieszany z żelatyną. Trzymać na ogniu przez kilka minut, aż wszystko dobrze się połączy. Ciepły mus wyłożyć na upieczony spód. Wyrównać, dowolnie ozdobić, odstawić do ostudzenia.

Pizza con l’erba

2011-04-19T19:16:00.001+02:00

Tym razem nie chodzi o sławny włoski płaski placek z ciasta drożdżowego, tylko o wytrawne ciasto z nadzieniem. “Pizza con l’erba” to tradycyjna (i chyba trochę zapomniana) potrawa przyrządzana niegdyś w pewnych regionach Włoch z okazji Wielkiego Piątku. Ponieważ tego dnia przestrzegany był ścisły post, w kuchni pojawiały się bardzo ubogie potrawy: a “pizza con l’erba” jest wyjątkowo uboga, bo do jej przyrządzenia wykorzystywano warzywa i zioła (czyli “erba”) rosnące dziko i półdziko na okolicznych polach i łąkach (jak cykoria, szpinak, boćwina, trybulia i inne). Z takiej właśnie zieleniny przygotowywano farsz, a na okrasę dodawano do niego rodzynki, orzeszki piniowe i “anchois” - i tyle. Jeszcze tylko z najzwyklejszego drożdżowego ciasta formowano placek, zamykano w nim zielone nadzienie, potem do pieca – i już, gotowy obiad wielkopiątkowy.

Moją “pizza con l’erba” przygotowałam korzystając z przepisów z dwóch blogów: Profumi di cucina i Dulcis in Furno. Wyszła naprawdę pyszna, polecam!

Składniki:

Ciasto:

· 300 g mąki

· ok. 150 ml ciepłej wody

· 1 łyżka oliwy

· 10 g świeżych drożdży

· 1 łyżeczka soli

· pół łyżeczki cukru

Drożdże rozrobić z połową ciepłej wody, odrobiną mąki i cukrem. Odstawić pod przykryciem w ciepłe miejsce do podrośnięcia. Gdy drożdże “ruszą”, dodać do nich mąkę i resztę wody, wyrobić elastyczne ciasto. Pod koniec wyrabiania dodać oliwę. Odstawić pod przykryciem do wyrośnięcia – ciasto powinno podwoić objętość.

Nadzienie:

· główka zielonej cykorii endywia (można zastąpić dowolną sałatą)

· ok. 400 g mrożonego szpinaku (ale lepiej użyć świeżego, ja akurat nie miałam)

· pęczek trybuli (można zastąpić pietruszką)

· 250 g liści boćwiny

· 1 łodyga selera naciowego

· 1 cebula

· 20-30 g rodzynek

· 20-30 g orzeszków piniowych

· kilka filecików z sardeli w oleju (fr. “anchois”, wł. “acciughe”)

· garść zielonych oliwek

· sól i pieprz

· oliwa

W lekko osolonej wodzie ugotować szpinak. Gdy będzie prawie gotowy, dorzucić cykorię i boćwinę: gotować razem przez kilka minut, potem odcedzić, odsączyć, ostudzić, posiekać. Na patelni podsmażyć pokrojoną cebulę. Dodać ugotowaną zieleninę oraz pokrojoną trybulię i łodygę selera. Dolać trochę oliwy, doprawić solą i pieprzem. Trzymać na małym ogniu przez kilka-kilkanaście minut. Do zielonej masy dodać rodzynki, orzeszki piniowe, oliwki (w całości lub pokrojone) oraz fileciki anchois. Dokładnie wymieszać (fileciki rozpadną się na mniejsze kawałki), ewentualnie doprawić solą i pieprzem, zdjąć z ognia, ostudzić.

Okrągłą lub prostokątną formę wysmarować tłuszczem i oprószyć mąką. Ciasto rozwałkować. 2/3 ciasta użyć do wyłożenia dna i boków formy. Nałożyć nadzienie, wyrównać, przykryć pozostałą częścią rozwałkowanego ciasta (dokładnie skleić brzegi!). Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec w temp. 200-220°C przez 20-30 min.

Dwa smarowidła do chleba: słodkie i wytrawne

2011-04-15T15:35:00.001+02:00

Jeśli chodzi o dodatki do chleba, to Kalabryjczyk ma zupełnie odmienne upodobania od moich. Jest on, że tak powiem, purystą i minimalistą w tej kwestii: na chleb kładzie plasterki szynki albo sera, do tego pomidor, ewentualnie sałata… i tyle. Nic więcej. Nie ma co się upierać, każda próba odmiany tylko go rozdrażnia:) Ja natomiast przepadam za wszelkiego rodzaju “smarowidłami”: rybnymi, jajecznymi, warzywnymi, grzybowymi… Te dwa poniżej to moje ulubione: jedno na ostro, z króliczych wątróbek, drugie na słodko, z owoców i czekolady.

Wytrawne smarowidło z króliczyk wątróbek

Składniki:

· 35 dkg króliczych wątróbek

· 1 duża, mięsista gruszka

· 1 mała cebula

· 2 łyżki białego wina

· 2 łyżki octu balsamicznego

· 2-3 łyżki gęstego jogurtu naturalnego

· ząbek czosnku

· kilka listków świeżej bazylii

· swieża pietruszka (ilość zależy od upodobań, ja daję kilka gałązek)

· oregano i tymianek

· sól i pieprz

· dobrej jakości oliwa

Gruszkę obrać, pokroić na cząstki. Na patelni rozgrzać oliwę, wrzucić posiekany czosnek, pokrojoną cebulę, wątróbki i gruszkę. Smażyć na małym ogniu. Po kilku minutach dodać wino i ocet balsamiczny, posolić i popieprzyć, dodać oregano i tymianek. Smażyć przez kilkanaście minut, aż płyn częściowo odparuje, a gruszka rozpadnie sie na malutkie kawałki. Zdjąć z ognia, ostudzić. Dodać pietruszkę i bazylię, zmiksować wszystko. Dodać jogurt naturalny i łyżkę oliwy, ponownie zmisować. Ewentualnie doprawić do smaku. Odstawić w chłodne miejsce na kilka godzin.

To smarowidło świetnie sprawdza się zwłaszcza jako dodatek do “crostini”.

Słodkie smarowidło z owoców i czekolady (inspiracją był przepis z blogu Zieleniny, ale z czasem go zmodyfikowałam i dostosowałam do własnych upodobań, znacznie odbiegając od oryginału)

Składniki:

· 700-800 g słodkiej brzoskwini z puszki

· 4 miękkie gruszki

· sok z 2 cytryn

· 200 g gorzkiej czekolady

· 300 g cukru

· ¾ szklanki gęstego jogurtu naturalnego

Gruszki obrać, pokroić na cząstki. Do garnka z grubym dnem nalać odrobinę wody, włożyć owoce i zasypać je cukrem. Postawić na ogień, podgrzewać. Trzymać na małym ogniu, aż owoce zaczną rozpadać się na malutkie kawałki. Dodać jogurt i czekoladę, podgrzewać, aż wszystko dobrze się połączy. Dodać sok z cytryny, dobrze wymieszać, trzymając cały czas na ogniu. Jeśli chcemy, by smarowidło było bardziej “jednolite”, należy zdjąć masę z ognia, ostudzić, zmiksować, ponownie podgrzać i wkładać do czystych słoików. Ja zdecydowanie wolę smarowidło “chropowate”, z wyczuwalnymi kawałkami owoców, pomijam więc miksowanie, wkładam gorącą masę do słoików i dokonuje tzw. suchej pasteryzacji.

To smarowidło wykorzystuję także jako nadzienie do słodkich bułeczek.

Bułeczki z rodzynkami

2011-04-12T16:48:00.004+02:00

Od kilku dni „chodziły” za mną bułeczki z rodzynkami. Oj, miałam na nie smaka... Starałam się o nich zapomnieć, bo ostatnio zdecydowanie brakowało mi czasu na pitraszenie w kuchni. W końcu uległam jednak pokusie, zakasałam rękawy i upiekłam takie oto brązowe, rodzynkowe cudeńka:

Składniki:

· 150 g białej mąki pszennej

· 150 g mąki pszennej razowej

· 1 żółtko

· 1 całe jajko

· 125 ml ciepłego mleka

· 100 g cukru

· 3 łyżki oleju

· 10 g drożdży

· 50 g rodzynek (wcześniej namoczonych i osuszonych)

· szczypta soli

· jogurt naturalny (do smarowania bułeczek)

Z mleka, drożdży, odrobiny cukru i odrobiny mąki zrobić zaczyn i odstawić do wyrastania. Do miski przesiać mąkę, dodać sól. Żółtka i jajko ubić z pozostałym cukrem, dodać do mąki wraz z wyrośniętym zaczynem. Wyrobić dobrze ciasto. Dodać olej i ponownie wyrabiać, aż cały olej zostanie wchłonięty przez ciasto a ciasto będzie odchodziło od dłoni. Wyrobione ciasto posypać odrobiną mąki, wierzch miski z ciastem przykryć folią spożywczą i zostawić do wyrastania. Ciasto powinno wyrosnąć przynajmniej dwukrotnie. Z kawałków wyrośniętego ciasta uformować dowolnej wielkości bułeczki (u mnie wyszło 10 bułeczek). Zostawić pod przykryciem do wyrastania. Tuż przed wstawieniem do piekarnika posmarować bułeczki jogurtem i posypać odrobiną cukru. Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec przez ok. 30 min. w temp. 180°C.

Czym otruto panią Columbo?

2011-04-04T23:05:00.001+02:00

Cygaro, niepokojące szklane oko, zmięty prochowiec i poutykane w jego kieszeniach jajka na twardo, zdezelowany Peugeot 403 i wierny pies basset … o czym mowa? O serialu “Columbo”, oczywiście! I o jego głownym bohaterze, poruczniku Columbo, jednym z najbardziej znanych i oryginalnych detektywów na świecie:)

Jeden z moich ulubionych odcinków tego serialu skonstruowany został wokół postaci “wielkiej nieobecnej”, czyli żony porucznika, która nigdy nie pojawia się na ekranie, choć mąż nieustannie o niej wspomina. W serii dziewiątej, w odcinku "Spoczywaj w pokoju" ("Rest In Peace, Mrs Columbo"), dowiadujemy się o nagłej i niespodziewanej śmierci pani Columbo. Jak do tego doszło? Wspomnienia osób obecnych na pogrzebie pozwalają nam stopniowowo zrekonstruować przebieg wydarzeń...

Gdy Pete Dimitri umiera w więzieniu, jego żona Vivian przechodzi ciężkie załamanie nerwowe. Za śmierć męża obsesyjnie obwinia porucznika Columbo. Postanawia zemścić się na detektywie - chce, by cierpiał tak samo jak ona. Dlatego właśnie postanawia zabić panią Columbo; prosi więc porucznika, by przekazał żonie prezent od niej: słoiczek wybornego dżemu pomarańczowo-cytrynowego. Dżem, owszem, wyborny, ale i zatruty - po jego konsumpcji pani Columbo przenosi się na łono Abrahama.

Wiemy więc już czym otruto panią Columbo: cytrusowym dżemikiem, ot, tak po prostu. Czy jesteśmy jednak na 100 procent pewni, że pani Columbo umarła? Vivian Dimitri nie miała co do tego wątpliwości i powiem Wam po cichu, że źle się to dla niej skończyło…

Dżem pomarańczowo cytrynowy (przepis autorstwa Alidab)

Składniki:

· 2 kg pomarańczy

· 1,50 - 1,70 kg cukru

· 3 cytryny + sok z 1 cytryny

· kawałek świeżego imbiru

· 2/3 szklanki wody

· pół opakowania szafranu (ok.1/3 łyżeczki)

· 1 kieliszek likieru pomarańczowego, winiaku lub brandy

Pomarańcze i cytryny wyszorować szczoteczką i sparzyć wrzącą wodą. 1 cytrynę odłożyć (będzie potrzebna pod koniec smażenia). Pomarańcze i trzy cytryny przekroić na pół i wycisnąć sok. Połowę pomarańczy i połowę cytryn (z których dopiero co odcisnęliśmy sok) należy zmielić. Z jednej pomarańczy i jednej cytryny obrać cienko skórkę i drobno pokroić. Resztę wyrzucić. Imbir zetrzeć na tarce.

Do niewielkiego naczynia dać pokrojoną skórkę pomarańczową i cytrynową oraz imbir i szafran. Zalać wodą i gotować na wolnym ogniu pod przykryciem ok. pół godziny.

Do płaskiego, szerokiego naczynia wlać sok, zmielony miąższ z połowy pomarańczy i cytryn, cukier oraz gotowaną razem z imbirem skórkę pomarańczową. Zostawić na parę godzin ( 6-8 godz.). Następnie smażyć na wolnym ogniu aż dżem zgęstnieje. Pod koniec smażenia dodać sok z jednej cytryny i kieliszek alkoholu. Gorący dżem nakładać do słoików, szczelnie zamknąć i pasteryzować 10 min.

Zdjęcie tylko jedno i takie sobie, ale nie miałam wyboru, pozostałe fotki tajemniczo zniknęły… Sprawa dla detektywa:)

Bułeczki ciotki Jane Dalgliesh

2011-03-30T17:40:00.003+02:00

Pisarka P.D.James (urodzona w 1920 r.) to Phyllis Dorothy James White, baronessa Holland Park, parlamentarzystka Izby Lordów; ma sześć doktoratów honorowych oraz jest członkinią Royal Society of Literature i Royal Society of Arts. Pani ta, jakże zasłużona i utytułowana, od początku lat 60-tych publikuje arcyciekawe, obszerne powieści kryminalne z mocno zarysowanym tłem obyczajowym i psychologicznym: istotne jest w nich nie tylko "kto zabił?", ale i "dlaczego?". Psychologia zbrodni i życie wewnętrzne bohaterów (policjanta, zbrodniarza, ofiary...) odgrywają w jej tekstach najważniejszą rolę, ludzki umysł i osobowość są tu zdecydowanie na pierwszym miejscu.
Sztandarowym detektywem P.D. James jest sympatyczny, inteligentny i wrażliwy nadinspektor Adam Dalgliesh ze Scotland Yardu, w życiu prywatnym subtelny poeta i samotny wilk stepowy:). W książce "Z nienaturalnych przyczyn" nadinspektor Dalgliesh wyjeżdża na zasłużony urlop do ciotki Jane: ma zamiar porządnie odpocząć w jej domu na wsi w hrabstwie Suffolk. Ma nadzieję, że wreszcie uda mu się zapomnieć o morderstwach i innych nieprzyjemnych aspektach policyjnej pracy:

Pół godziny pózniej cicho zamknął drzwi kościoła i wyruszył w ostatni etap drogi do Monksmere. Napisał do ciotki, że zapewne przyjedzie około wpół do trzeciej i miał nadzieję dotrzymać obietnicy. (…) Ciepło pomyślał o jej wysokiej, kanciastej sylwetce. Jej życie nie obfitowało w niezwykłe zdarzenia; większości domyślił się z urywków nieostrożnych rozmów matki albo też poznał je jeszcze w dzieciństwie. (…) Nieco ponad pięć lat temu sprzedała dom rodzinny w Lincolnshire, po czym kupiła Pentlands, kamienny domek na końcu cypla Monksmere i tutaj Dalgliesh odwiedzał ja przynajmniej dwa razy do roku. Nie były to jedynie wizyty obowiązkowe; jeśli nawet czuł się za nią odpowiedzialny, była tak samowystarczalna, ze czasem nawet okazanie serdeczności zakrawało na obelgę. Niemniej istniała między nimi serdeczność i oboje byli tego świadomi. Już teraz z zadowoleniem myślał o tym, że ją zobaczy i cieszył się z góry na przyjemności pobytu w Monksmere. Zobaczy ogień na szerokim palenisku, płonace polana wyrzuconego przez morze drewna, napełniające cały domek wonnym dymem, a przed kominkiem pachnący dzieciństwem fotel o wysokim oparciu, jedyna pamiątka z plebanii dziadka. Jak zwykle zajmie swój skąpo umeblowany pokój z widokiem na niebo i morze, z wąskim, lecz wygodnym lóżkiem o pachnącej lawendą pościeli, oraz łazienka, gdzie jest w bród gorącej wody, wanna zaś dość długa, by duży mężczyzna mógł się wyciągnąć; jego ciotka, sama mierząca prawie metr osiemdziesiąt, po męsku doceniała wszystkie istotne wygody. Jeszcze przedtem czeka go herbata przy ogniu i gorące grzanki z domową konfiturą. A co najważniejsze, nie będzie trupów ani żadnej o nich wzmianki. Podejrzewał, że Jane Dalgliesh uważa za niepoważne, aby inteligentny człowiek zarabiał na życie uganiając się za mordercami, a nie była to osoba, która uprzejmie udaje zainteresowanie, kiedy go nie odczuwa.

Ciotka Jane świetnie więc sobie radzi w kuchni i nadinspektor wcale nie ukrywa, że bardzo ceni jej proste, niewyszukane, ale jakże smakowite potrawy. Kojarzą mu się z domem, ciepłem i spokojem…

Kiedy Dalgliesh dotarł do Pentlands, mijała dziewiąta. Domek zastał pusty i przez chwilę znów poczuł nocny niepokój. Wtedy jednak zobaczył kartkę na kuchennym stole; ciotka zjadła śniadanie wcześniej i poszła wzdłuż brzegu w stronę Sizewell. Na odgrzanie czekał dzbanek kawy, a stół był nakryty na jedną osobę. Dalgliesh uśmiechnął się. Jakież to typowe dla ciotki! Miała zwyczaj co rano zażywać spaceru i nie widziała powodu, aby to zmieniać tylko dlatego, że jej bratanek, miotający sie między Londynem i Monksmere w poszukiwaniu mordercy, chciał być może podzielić się z nią nowinami. Ale, jak zwykle w Pentlands, sprawy zasadnicze nie pozostawiały nic do życzenia: kuchnia była ciepła i gościnna, kawa mocna, zaś obok niebieskiej miski, pełnej świeżo zniesionych jaj, piętrzyły się bułeczki prosto z pieca. Ciotka najwyraźniej wstała bardzo rano.

Nie wiem dokładnie, z jakiej receptury korzystała ciotka Jane, ale ja, zainspirowana tym fragmentem, postanowiłam upiec aromatyczne, lekko słodkie bułeczki kornwalijskie (A.grey, dziękuję za przepis!). Wyobrażam sobie, że takie właśnie pyszności mogły znajdować się na stole w Pentlands… A jeśli chodzi o nadinspektora Dalgliesha – no cóż, jak to było do przewidzenia, niedługo było mu dane cieszyć się spokojem angielskiej wsi. W okolicy zostają odkryte zwłoki znanego pisarza Maurice’a Setona: autor kryminałów nie żyje już od jakiegoś czasu, a obie dłonie ma ucięte w nadgarstkach. Dalgliesh musi przerwać urlop i znaleźć mordercę…

Bułeczki kornwalijskie (przepis z książki "Wielka księga chleba" L. Collister i A. Blake'a, znaleziony na blogu Spiżarnia)

Składniki:

15g świeżych drożdży lub 7g suchych
430ml letniego mleka
1 łyżeczka cukru
680g mocnej mąki pszennej
110g masła, pokrojonego w kostkę
15g soli morskiej
cukier puder, do oprószenia bułeczek

Z drożdży zrobić rozczyn, odstawić. W misce, wymieszać mąkę z solą, następnie dodać masło. Rozetrzeć palcami mąkę z masłem, aż uzyska konsystencję drobnych zacierek. Wlać gotowy rozczyn i zarobić miękkie ciasto. Jeśli jest za suche, dodać odrobinę mleka, jeśli nie odchodzi od rąk, trzeba dodać mąki. Wyjąć ciasto na posypaną mąką stolnicę i wyrabiać przez 10 minut, aż stanie się gładkie i elastyczne. Przełożyć do naoliwionej miski, przykryć folią kuchenną i odstawić do wyrośnięcia w chłodnym miejscu na 1-1,5 godziny, aż podwoi objętość. Wyrośnięte ciasto przebić, przełożyć na stolnicę i krótko zagnieść, nie dłużej niż 10 sekund. Podzielić na 22 równe części. Uformować bułeczki, lekko spłaszczyć i ułożyć na blasze tak, aby prawie się dotykały. Przykryć wilgotną ściereczką i odstawić do wyrośnięcia na 45 minut.

Nagrzać piekarnik do 220 st C. Piec 15-20 minut, aż się zrumienią na złoto. Po upieczeniu natychmiast posypać bułki cukrem pudrem. Przykryć ściereczką, aby skórka pozostała miękka.

Autorka radzi, aby najlepiej zjeść je tego samego dnia, lekko ciepłe, posmarowane śmietanką i melasą, dżemem malinowym albo syropem. Można też zamrozić.

Sterlet dla komisarza Porfirija Pietrowicza

2011-03-28T18:00:00.005+02:00

Przyznaję się publicznie: mam słabość do kryminałów Akunina:) Bardzo podobała mi się jego trzytomowa opowieść o perypetiach bystrej zakonnicy Pelagii, z przyjemnością zagłębiałam się w opisy zagadek rozwiązywanych przez nienagannego detektywa Erasta Fandorina, dobrze bawiłam się przy lekturze przygód angielskiego magistra Nicholasa (potomka w/w Fandorina) we współczesnej Rosji. Cenię warsztat i styl Akunina: pisze w sposób lekki, a zarazem inteligentny i ironiczny, sprawnie gra konwencjami, dobrze rysuje tło historyczne, umiejętnie prowadzi intrygę, a wszystko to okrasza sporą dawką humoru. Dodajmy do tego liczne cytaty literackie oraz zabawne obserwacje socjologiczne – i mamy gotową lekturę kryminalną na wysokim poziomie.

Ostatnio przeczytałam “F.M.” (z cyklu “Przygody magistra”): rzecz traktuje o zagadkowym rękopisie, który przypadkowo trafia w ręce Nicholasa. Wszystko wskazuje na to, iż jest to zaginiony brudnopis “Zbrodni i kary”, zatytułowany jednakże “Teoryjka. Opowieść petersburska”: w tej wersji Fiodor Dostojewski postanowił przedstawić historię zamordowania staruszki z punktu widzenia komisarza Porfija Pietrowicza. Ten nowy główny bohater zostaje opisany w następujący sposób:

Nie można powiedzieć, żeby Porfirij Pietrowicz, przed sześcioma dniami mianowany komisarzem śledczym cyrkułu kazańskiego policji m. Sankt Petersburga, był mężczyzną przystojnym czy bodaj okazałym. Wzrostu mniej niż średniego, tęgawy, a nawet z brzuszkiem, bez wąsów i bokobrodów, z krótko ostrzyżoną, dużą głową o kulistym kształcie, uwypukloną jeszcze na potylicy. Pulchna, okrągła twarz o trochę zadartym nosie miała barwę niezdrową, ciemnożółtą, ale była dosyć żywa, wręcz kpiarska. Wyglądałaby pewnie i na dobroduszną, gdyby nie wyraz oczu, błyszczących jakoś słabo, wodniście, a osłoniętych białymi niemal, ruchliwymi, jakby mrugającymi do kogoś rzęsami. Spojrzenie owych oczu dziwnie nie harmonizowało z całą postacią, mającą w sobie coś wręcz babskiego. Ci jednakże, którzy Porfirija Pietrowicza znali ze służby, nie dawali się zwieść płynnością jego niespiesznych ruchów czy też przymilnością mowy. A i nowi współpracownicy już zdążyli zauważyć, że jest człowiekiem roztropnym, chociaż niewolnym od pewnych dziwactw.

Przyjemna postać, prawda?:) Akcja powieści Akunina rozgrywa się więc na dwóch głównych płaszczyznach: jeden wątek to perypetie Nicholasa, próbującego rozwikłać zagadkę zaginionego rękopisu, drugi to opis zmagań dziewiętnastowiecznego komisarza, szukającego mordercy pewnej starszej i mocno nieprzyjemnej niewiasty:) I to właśnie w owym zaginionym rękopisie Dostojewskiego pojawia się motyw kulinarny, który bardzo mnie zaintrygował:

Przez resztę dnia komisarz i jego pomocnik zajmowali się każdy swoimi sprawami, a w oznaczonym czasie, przed kolacją, obaj zjawili się ze zdobyczą. Kancelista, jak wolno sądzić po jego rozpromienionej twarzy, czegoś tam jednak się doszukał, a i Porfirij Pietrowicz wyglądał na zadowolonego; przypominał kota, który przed chwilą upolował i pożarł mysz. Zamiotow chciał od razu o wszystkim opowiedzieć, wyciągnął już nawet notatki, ale radca dworu go powstrzymał:

— Przede wszystkim wzmocnijmy materię, która zgodnie z najnowszymi poglądami europejskich uczonych ważniejsza jest od ducha. Pewnie nie jadł pan śniadania ani obiadu? — spytał troskliwie. — Ja, łaskawco, przyznam się, że też nie jadłem. Hej, dobry człowieku! Przynieś no karafkę anyżówki, baniaczek kapuśniaku i co tam macie, może sterlecika? To dajże go nam!

Hola, hola, a cóż to jest „sterlecik”? Sięgnęłam do źródeł i już wiem: rybka, proszę Państwa, do tego bardzo smaczna. Sterlet, zwany też swojsko czeczugą, to ryba z rodziny jesiotrowatych. Bardzo ceniona w kuchni rosyjskiej, a ponoć i w Polsce przedwojennej często pojawiała się na co wykwintniejszych stołach... We Włoszech nie występuje w warunkach naturalnych, ale jest hodowana w różnych ośrodkach i jak się kto uprze, to może na nią gdzieś trafić. Ja się uparłam:) i w pewnym dobrze zaopatrzonym sklepie rybnym w Livorno dwa tygodnie temu znalazłam filety ze sterleta (pan sprzedawca co prawda trochę się jąkał, gdy mi wyjaśniał, gdzie ów sterlet był hodowany, mam podejrzenia, że równie dobrze może być to po prostu jesiotr, ale cicho, sza, „spuśćmy na to zasłonę miłosierdzia”:) ) Rybę przyrządziłam w dość egzotyczny (jak dla mnie) sposòb, bo z selerem naciowym i orzechami: trochę obawiałam się tego połączenia, ale zupełnie niepotrzebnie, wyszło pysznie! Komisarz Porfirij Pietrowicz też pewnie nie pogardziłby takim daniem...

Sterlet z selerem naciowym i orzechami

Składniki (dla 2 osób):

· 2 duże filety (albo dzwonka) ze sterleta

· 1 mała cebula

· 1 łodyga selera naciowego

· 1 ząbek czosnku

· 1 łyżka kaparów

· sok z 1,5 cytryny

· garść obranych orzechów (laskowych lub włoskich)

· 1 łyżeczka miodu

· 2 łyżki białego wina

· ocet balsamiczny

· masło

· oliwa

· oregano i tymianek

· sól i pieprz

Dno formy żaroodpornej wyłożyć papierem do pieczenia, nalać 2 łyżki oliwy. Drobno pokroić cebulę, selera i czosnek. Filety obsypać solą, pieprzem, tymiankiem i oregano. Ułożyć na dnie formy, skropić octem balsamicznym, sokiem z jednej cytryny i białym winem, obłożyć pokrojonymi warzywami, posypać kaparami i odstawić w chłodne miejsce na ok. 2 godz. Następnie posypać wierzch filetów wiórkami masła, wstawić do nagrzanego piekarnika i piec w niskiej temperaturze przez ok. 40 min. (w czasie pieczenia kilkakrotnie obrócić filety!). Orzechy posiekać. Na patelni rozpuścić łyżkę masła, dodać łyżeczkę miodu, wrzucić posiekane orzechy i podgrzewać przez kilka minut. Pod koniec doprawić lekko solą i pieprzem, dodać sok z połówki cytryny, dobrze wymieszać i podgrzewać jeszcze przez chwilę. Wyjąć filety z piekarnika, wyłożyć razem z selerem i cebulą na talerze i ułożyć na wierzchu orzechy. Podawać natychmiast.

Ten przepis pozwalam sobie dodać zarówno do zabawy “W kuchni panny Marple II”, jak i do akcji “Ryby!”.

"The Nero Wolfe Cookbook"

2011-03-26T18:53:00.001+01:00

Malta, Malta i już po:)

Pomyślałam, że zanim przygotuję jakąkolwiek relację z tego krótkiego wypadu, to najpierw radośnie rzucę się w wir mojej ulubionej zabawy kulinarnej - akcji „W kuchni panny Marple II” prowadzonej przez Pinos.

Zaczynamy więc od klasycznych kryminałów Rexa Stouta, kryminałów retro, rozgrywajàcych się w czasach, kiedy każdy szanujący detektyw miał swój ulubiony kapelusz, kobiety rzucały powłóczyste, pełne żaru spojrzenia, palenie było ogólnie akceptowane, a najbardziej oczywistym sposobem na odnalezienie świadka było opublikownie ogłoszenia w gazecie:) Stout to słabo chyba znany w Polsce amerykański pisarz, twórca postaci Nero Wolfe’a: genialnego detektywa, hodowcy storczyków i ekscentrycznego smakosza w jednej osobie. Jego bohater urodził się w Czarnogórze, ale od dawna mieszka w Nowym Jorku (na 35 Ulicy). Rzadko wychodzi z domu, ale to nie wpływa ujemnie na pracę jego szarych komórek, wprost przeciwnie:) Nero Wolfe waży ponad 140 kilogramów, mówi kilkoma językami, uwielbia krzyżówki, nie cierpi kobiet (tak, tak...), kocha dobre jedzenie, hoduje kwiaty i za sowitą opłatą rozwiązuje skomplikowane zagadki kryminalne. Jego agencja detektywistyczna świetnie prosperuje dzięki udanej współpracy z wiernym asystentem Archie Goodwinem, jego oranżeria rozwija się dzięki staraniom ogrodnika Teodora Horstmanna, a jego kuchnią zajmuje się wybitny, osobisty kucharz, Szwajcar Fritz Brenner.

Pierwsza powieść Stouta, wktórej pojawia się Wolfe, została opublikowana w 1934 roku („Zabójcza gra”), ostatnia w 1975 („A Family Affair”, nie ma polskiego tłumaczenia). W każdej z kilkudziesięciu powieści i opowiadań pojawiają się ròżne „tropy kuchenne”, każda z nich przekazuje czytelnikowi jakąś nową informację na temat upodobań kulinarnych Wolfe’a i dokonań gastronomicznych Fritza Brennera. Stoutowi tak bardzo spodobały się te wstawki kulinarne, iż zdecydował się na napisanie oddzielnej książki poświęconej li i jedynie potrawom pojawiającym się na stole w domu przy 35 Ulicy. Mowa tu o „The Nero Wolfe Cookbook” z 1973 roku (ja korzystałam z włoskiego tłumaczenia “Il manuale di cucina di Nero Wolfe”): w tym zbiorze Stout prezentuje wszystkie przepisy na dania, które Brenner serwował swojemu chlebodawcy. I z tego właśnie dzieła pochodzą poniższe receptury na ulubiony chleb Wolfe’a oraz na prosty deser z chleba i mleka...

Ulubiony chleb Wolfe’a, czyli popisowy chleb Fritza

Składniki (na 2 lub 3 bochenki):

· 500 ml mleka

· 40 g cukru

· 50 g świeżych drożdży

· 60 ml letniej wody

· 1,5 kg mąki

· 2 łyżeczki soli

· 40 g masła + rozpuszczone masło do smarowania bochenków

Podgrzać mleko. Dodać do niego cukier, sól i masło. Drożdże rozpuścić w ciepłej wodzie, odstawić pod przykryciem w ciepłe miejsce na kilka minut. Gdy drożdże „ruszą”, dodać je do mleka, dobrze wymieszać. Dodać mąkę, wyrobić gładkie i elastyczne ciasto. Odsatwić ciasto na 10-15 minut, ponownie wyrobić. Uformować kulę, przykryć, odstawić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia (ok. 1,5 godz.). Odgazować ciasto, odstawić ponownie do wyrośnięcia. Wyrośnięte ciasto podzielić na 2 lub 3 części, uformować bochenki (ja nie formowałam, spieszyłam się i zdecydowałam się na pieczenie w foremce). Odstawić znów do wyrośnięcia, aż podwoją objętość. Nagrzać piekarnik. Tuż przed wstawieniem chleba do piekarnika, posmarować powierzchnię chleba rozpuszczonym masłem. Piec w temp. 200°C przez 40-45 minut.

Prosty deser z chleba i mleka

Składniki (dla 2-3 osób):

· 6 kromek chleba (tostowego lub tego z przepisu wyżej)

· 80 g masła

· 250 ml mleka

· 250 ml śmietany (zastąpiłam gęstym jogurtem naturalnym)

· 1 łyżka mąki (dałam dwie)

· cukier do smaku

Odciąć skórkę z kromek chleba, następnie opiec je w tosterze, ewentualnie w piekarniku. Każdą kromkę posmarować masłem i ułożyć w naczyniu lub formie, najlepiej, by jedna opierała się o drugą (moje, wbrew tym zaleceniom, poustawiałam na sztorc). Podgrzać mleko i śmietanę, dodać resztę masła i mąkę. Gotować cały czas mieszając. Gdy krem zacznie gęstnieć, dosłodzić do smaku (ja oprócz cukru dodałam jeszcze zmielone orzechy laskowe). Gotowym kremem zalać kromki chleba, lekko ostudzić, ewentualnie udekorować i podawać.

Ja uznałam, że tak przygotowany deser można też wstawić do piekarnika i zapiekać przez kilka minut – tak też zrobiłam i byłam zadowolona z efektu. Wyszło coś w rodzaju chlebowego budyniu, mnie smakowało...

Kilkudniowa przerwa

2011-03-19T09:35:00.000+01:00

Walizki spakowane. Bilety w kieszeni. Wszystko gotowe, wychodzimy z domu, zamykamy drzwi... Cel: Malta, 5 dni na odkrywanie wyspy:)

A presto!

Pierogi z fenkułem i suszonymi pomidorami

2011-03-17T15:41:00.003+01:00

Nadzienie do tych pierogów – z ziemniakami, ricottą i koprem włoskich – to jeden z moich ulubionych farszów. Nie każdemu przypadnie do gustu, zdecydowanie trzeba lubić smak fenkułu. Ja lubię, bardzo:) Koper włoski, w towarzystwie suszonych pomidorów, pojawia się też w omaście, a więc uwaga, jeśli komuś nie odpowiada to warzywo, należy zastąpić je czymś innym, np. cebulą, porem czy kapustą. Przy przygotowywaniu tych pierogów po raz pierwszy skorzystałam z przepisu na ciasto pierogowe zaproponowane na blogu Kwestia Smaku i powiem szczerze, że jestem bardzo zadowolona z rezultatu. Ciasto (bez jajek) jest bardzo plastyczne i świetnie lepi się z niego pierogi. Asia miała racje, to ciasto pierogowe idealne!

Składniki na ciasto (na ok. 40 pierogów):

· 300 g mąki pszennej

· szczypta soli

· 250 ml gorącej wody

· 30 g masła

Mąkę przesiać do miski, dodać sól. Do gorącej wody włożyć masło i roztopić, stopniowo wlewać do mąki, mieszając wszystko łyżką. Połączyć składniki i wyłożyć je na podsypaną mąką stolnicę. Wygniatać ciasto rękami przez około 7 - 8 minut, podsypując w razie konieczności mąką, tak aby ciasto nie kleiło się. Gotowe ciasto przykryć wilgotną ściereczką, odstawić na 30 minut. Następnie wyłożyć je na stolnicę, wygniatać przez około 1 - 2 minuty, podzielić na 3 - 4 części i kolejno rozwałkowywać każdą na cienki placek (około 2 - 3 mm), obsypując stolnicę i wałek mąką. Szklanką wycinać kółka, na środek nakładać po jednej czubatej łyżeczce farszu. Składać ciasto na pół i zlepiać dokładnie brzegi pierożków, układać je na stolnicy lub blacie. Przykryć ściereczką do czasu gotowania, aby nie obeschły. W dużym garnku zagotować osoloną wodę i jak będzie wrzała, włożyć pierwszą partię pierogów. Zmniejszyć ogień i gotować pierożki przez około 15 - 30 sekund, licząc od czasu wypłynięcia ich na powierzchnię wody. Wyławiać łyżką cedzakową i układać na talerzu zachowując odstępy.

Farsz:

· 3 duże ziemniaki

· 1 cebula

· pół bulwy dużego kopru włoskiego

· 150 g sera ricotta (lub innego białego sera)

· 1-2 łyżki jogurtu naturalnego

· 1-łyżki startego parmezanu

· 1 łyżeczka nasion kopru włoskiego

· gałka muszkatołowa

· sól i pieprz

· oliwa

Ziemniaki obrać, ugotować, odcedzić, rozgnieść widelcem na papkę. Cebulę i fenkuł drobno posiekać, podsmażyć na oliwie na patelni przez kilka minut. Wymieszać z ziemniakami, dodać ricottę, parmezan i jogurt. Wymieszać, doprawić gałką muszkatołową, solą i pieprzem. Dodać nasiona kopru włoskiego, wymieszać. Gotowym nadzieniem wypełniać pierogi.

Omasta:

· pół bulwy dużego kopru włoskiego

· kilkanaście suszonych pomidorów

· oliwa

· sól i pieprz

Posiekać na kawałki koper włoski, podsmażyć na oliwie na patelni przez kilka minut. Posolić, popieprzyć, dodać pokrojone suszone pomidory, wymieszać. Dodać ostudzone pierogi i smażyć, aż staną się chrupiące. Wyłożyć na talerze.

Pierogi można też odgrzać w piekarniku i polać bezpośrednio na talerzu omastą z oliwy, kopru włoskiego i suszonych pomidorów.

Pan dolce all'uvetta con lievito madre

2011-03-13T16:01:00.000+01:00

… czyli słodki drożdżowy chleb z rodzynkami na zakwasie. Inspirację do tego wypieku znalazłam w przepisach wyszperanych na blogach Lo Scief Scientifico e Anice&Cannella. Bardzo jestem zadowolona z końcowego rezultatu, ten słodki chlebek jest bardzo aromatyczny i na dodatek długo zachowuje świeżość. To jest to, co tygrysy lubią najbardziej:)

Składniki:

Na zaczyn:

· 75 g zakwasu pszennego

· 75 g mąki Manitoba

· 75 g wody

Wymieszać wszystkie składniki, przykryć, odstawić w ciepłe miejsce na 12-24 godziny.

Na ciasto właściwe:

· zaczyn

· 150 g mąki Manitoba

· 200 g mąki pszennej razowej

· 50 g mleka

· 150 g cukru

· 2 całe jajka

· 1 żółtko

· 120 g masła

· kieliszek rumu

· otarta skórka z 1 pomarańczy

· szczypta soli

· 50 g rodzynek (uprzednio namoczonych, odsączonych i osuszonych)

Dodatkowo:

· 50 g rodzynek (uprzednio namoczonych, odsączonych i osuszonych)

· 3 łyżki gorzkiego kakao

· 3 łyżki cukru pudru

Przesiać mąkę, wymieszać z zaczynem, mlekiem i cukrem. Zacząć wyrabiać ciasto, dodając stopniowo jajka i żółtko. Ciasto będzie dość lepiące, jeśli więc wyrabiamy ręcznie, to najlepiej zrobić przerwę, przykryć ciasto i zostawić je na 15-20 min. Wrócić do wyrabiania, dodając stopniowo masło (najlepiej podzielić je na 3 części i dodawać jedną część do ciasta, wyrobić aż do całkowitego wchłonięcia, dodać następną część masła, itd.). Na sam koniec dodać szczyptę soli, rum, otartą skórkę z pomarańczy i rodzynki. Wyrobić raz jeszcze (jeśli to konieczne, dodać trochę mąki). Elastyczne, wyrobione ciasto przykryć i odstawić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia (u mnie trwało to 4 godziny).

Gotowe ciasto rozwałkować na prostokąt. Posypać jego powierzchnię cukrem pudrem, kakao i rodzynkami, zrolować. Przełożyć ciasto do podłużnej foremki (natłuszczonej i wysypanej mąką), odstawić w ciepłe miejsce do ponownego wyrośnięcia (u mnie: 2 godziny). Wstawić do nagrzanego piekarnika, piec ok 35 min. w temp. 170-180°C.

Dodatkowe uwagi:

- jeśli zakwas nie jest zbyt aktywny, to ciasto można dodatkowo wzmocnić dodając odrobinę świeżych drożdży (z mlekiem, przy pierwszym wyrabianiu);

- nadzienie można dowolnie modyfikować;

- pan dolce można zrobić też bez nadzienia, wystarczy dodać więcej bakalii do ciasta właściwego;

- z tego ciasta wychodzą też świetne bułeczki z rodzynkami, polecam i w takiej formie!

Melanzane ripiene di riso

2011-03-10T16:46:00.002+01:00

… czyli bakłażany nadziewane ryżem. Na południu Włoch popularna jest mięsna odmiana tego przysmaku (“melanzane ripiene di carne macinata” to popisowe danie mojej teściowej w Kalabrii…), ale powiem szczerze, że bardziej smakują mi nadziewane bakłażany w wersji wegetariańskiej, z ryżem i warzywami. Przepadam za tak przygotowanymi oberżynami! Po raz pierwszy spróbowałam ich we Florencji, w restauracji “Birreria Centrale”, w której dorabiałam sobie jako kelnerka. Tak polubiłam tę potrawę, że gdy zagraniczni klienci prosili mnie o polecenie jakiegoś dania wegetariańskiego, to nieodmiennie jako pierwsze wskazywałam “melanzane ripiene”. Kucharka Rosa stawała zawsze na wysokości zadania i przyrządzała boskie gruszki miłosne, aromatyczne i pachnące ziołami… Przepis poniżej to moja próba odtworzenia tych smaków w domowych warunkach.

Składniki (na 2 porcje):

· 1 duży bakłażan (lub 2 małe)

· ok. 100 g ryżu

· 1 mozzarella (125 g)

· 2-3 łyżki startego sera pecorino

· 1 pomidor

· 1 mała cebula

· garść oliwek

· 1 ząbek czosnku

· 1 jajko

· bułka tarta

· ocet jabłkowy

· oliwa

· oregano i bazylia (najlepiej świeże)

· pieprz i sól

Bakłażana przekroić na pół i wydrążyć. Ryż ugotować, odcedzić, ostudzić. Cebulę i czosnek drobno posiekać, podsmażyć na oliwie na patelni. Dodać kawałki wydrążonego bakłażana, podgrzewać przez kilka minut na małym ogniu. Mozzarellę pokroić w kostkę (oprócz 4-6 plasterków, które należy zostawić na później). Pomidora i oliwki pokroić na kawałki (kilka oliwek odłożyć na bok). Wszystkie te składniki – cebulę, czosnek, kawałki bakłażana, mozzarellę, pomidora i oliwki- wymieszać z ryżem. Dodać pecorino i jajko, wymieszać i dodać bułkę tartą, jeśli masa jest za rzadka. Dodać zioła, doprawić octem, solą i pieprzem. Tak przygotowane nadzienie nakładać do przygotowanych “łódeczek” bakłażanowych. Formę wyłożyć papierem do pieczenia. Wlać łyżkę oliwy, ułożyć bakłażana z nadzieniem i wstawić do nagrzanego piekarnika. Piec ok. 45-60 min. w temp. 180-200°C (jeśli nadzienie zacznie się zbyt szybko przypiekać od góry, zakryć formę folią aluminiową). Na kilka minut przed końcem pieczenia wyjąć formę z piekarnika i ułożyć na wierzchu “łódeczek” plasterki mozzarelli i oliwki. Wstawić ponownie do piekarnika i zapiekać, aż ser się rozpuści. Podawać gorące.

Migliaccio napoletano

2011-03-07T17:01:00.004+01:00

… czyli neapolitańskie ciasto z ricotty i semolino przygotowywane tradycyjnie na koniec karnawału, zazwyczaj z okazji “Martedì Grasso” (Tłustego Wtorku). To chyba najmniej kaloryczny włoski smakołyk karnawałowy, o jakim kiedykolwiek słyszałam:) I do tego naprawdę smaczny! Jeśli komuś przypadło do gustu podlaskie ciasto z kaszy manny, to nie będzie zawiedziony i tym neapolitańskim wypiekiem – to te same klimaty, choć przepisy pochodzą z dwóch krańców Europy:) Inspirację znalazłam na blogach Idee ricette i L’Antro dell’Alchimista, moja receptura powstała w rezultacie skrzyżowania tych dwóch przepisów. Polecam!

Składniki:

· 350 g świeżej ricotty (im lepszy ser, tym smaczniejsze ciasto)

· 150 g semolino (można zastąpić kaszą manną)

· 100 g cukru (można dać więcej, zależy od upodobań)

· 400 ml mleka

· 3 jajka

· 1 łyżeczka masła

· otarta skórka z 1 cytryny

· otarta skórka z 1 pomarańczy

· sok z 1 pomarańczy

· 1 kieliszek wina Marsala

· szczypta soli

Mleko wymieszać z semolino, dodać drobno posiekaną skórkę z cytryny i pomarańczy. Gotować na małym ogniu cały czas mieszając. Gdy zgęstnieje, dodać kawałek masła; poczekać, aż się rozpuści, wymieszać, zdjąć z ognia do ostudzenia. Ricottę rozrobić z jajkami, cukrem i szczyptą soli, dodać ostudzone semolino, kieliszek marsali i sok z pomarańczy, wymieszać (można posłużyć się mikserem). Gotową masę przełożyć do natłuszczonej i wysypanej mąką formy (ja zawyczaj używam okrągłej formy o średnicy 20 cm, choć ostatnio piekłam w pięciu mniejszych foremkach ceramicznych…) i wstawić do nagrzanego piekranika. Piec w temp. 170°C, aż ciasto zbrązowieje (w moim piekarniku średni czas pieczenia tego ciasta to 40-45 min.). Po ostudzeniu ciasto można posypać cukrem pudrem. Nie wszyscy jednak czekają na schłodzenie ciasta, znam takich, co wolą migliaccio jeszcze ciepłe:)

LINGUA ITALIANA

Torta di carote, cioccolato e cocco

2011-03-02T15:58:00.003+01:00

… czyli ciasto marchewkowo-czekoladowo-kokosowe. Wygląda niepozornie, ale za to jak smakuje! Poezja, po prostu poezja:) Tak szybko je zjedliśmy, że nawet nie zdążyłam zrobić porządnego zdjęcia… To moje kolejne podejście do ciasta z marchewką (na blogu pokazywałam m.in. sernik pomarańczowo-marchewkowy, pyszny!) i nie ukrywam, że tego typu wypieki bardzo, ale to bardzo mi odpowiadają. W cieście prezentowanym poniżej marchewka została połączona z kokosem i czekoladą: bardzo udane zestawienie smaków! Nic, ino palce lizać:)

Przepis pochodzi z publikacji “Cioccolato”, dodatku do miesięcznika “La Cucina del Corriere della Sera”.

Składniki:

· 200 g mąki

· 100 g wiórków kokosowych

· 150 g cukru

· 150 g marchewki startej na tarce

· 100 g czekolady (mlecznej lub gorzkiej)

· 5 łyżek oleju słonecznikowego

· 50 ml mleka

· 3 jajka

· ziarenka z połowy laski wanilii

· 1 łyżeczka proszku do pieczenia

Przepis banalnie prosty: wymieszać wszystkie składniki, poza czekoladą. Wyrobić ciasto (można mikserem; dodać więcej mleka, jeśli to konieczne!), dodać posiekaną czekoladę, wymieszać, przełożyć do natłuszczonej i wysypanej mąką formy (ja użyłam klasycznej keksówki). Piec ok. 30 min. w temp. 180-200°C.

LINGUA ITALIANA

Penne con gamberetti, panna e pomodoro

2011-02-28T22:36:00.003+01:00

… czyli makaron rurki z krewetkami, śmietaną i pomidorami. Przepis pochodzi z “Ricordi in cucina” Tessy Kiros. Nic w nim nie zmieniałam, dostosowałam go tylko do potrzeb dwóch osób (w oryginale było dla trzech). Wrażenia smakowe? Powiem krótko: niebo w gębie:) Szczerze polecam!

Składniki (dla 2 osób):

· 200 g makaronu penne

· 200 g pomidorów z puszki

· 40 g masła

· 300-400 g oczyszczonych krewetek (jeśli używamy mrożonych, to należy je wcześniej rozmrozić i osuszyć)

· 2 ząbki czosnku

· 2 łyżki calvadosu (można zastąpić innym rodzajem brandy lub w ogóle innym alkoholem – ja czasem używam żubrówki, bardzo mi w tym daniu pasuje)

· 2 łyżki śmietany

· 1 łyżka posiekanej pietruszki

· 1 łyżka oliwy

· sól i pieprz

Połowę masła roztopić na patelni, dodać pomidory, doprawić solą i pieprzem. Podgrzewać na ogniu przez ok. 10 min. Na drugiej patelni rozpuścić pozostałą część masła, dodać oliwę i podgrzewać razem przez chwilę. Dodać rozgnieciony czosnek i krewetki. Smażyć, aż krewetki staną się lekko chrupiące (trzeba uważać, by nic nie przypalić, krewetki smażą się bardzo szybko!). Pod koniec smażenia dodać calvados. Wymieszać sos pomidorowy z krewetkami, dodać śmietanę i pietruszkę (ja akurat nie miałam świeżej, musiałam użyć suszonej), podgrzewać całość na małym ogniu. Ugotować makaron al dente, odcedzić, dodać do sosu. Wymieszać, rozłożyć na talerze. Podawać natychmiast.

Budino ricco al cioccolato

2011-02-20T13:07:00.005+01:00

…czyli bogaty budyń czekoladowy. Przepis (lekko zmodyfikowany) pochodzi z miesięcznika “Anna in cucina”. Nie pomnę, niestety, z którego miesiąca i roku, przepis skserowałam i nie zaznaczyłam daty; pamiętam tylko, że cały numer poświęcony był czekoladzie… Bardzo lubię wszelkiego rodzaju budynie, leguminy, słodkie kaszki itp., więc ta receptura od razu przyciągnęła moją uwagę. Dodatkowo opatrzona była komentarzem “dedicato ai bambini”(przeznaczone dla dzieci:) ), więc jak mogłam jej się oprzeć? Mała dziewczynka, która jest we mnie, zdecydowanie zagłosowała na “budino ricco” i dostała, co chciała: dziś na niedzielne śniadanie jedliśmy przepyszny budyń czekoladowy. Polecam!

Przepis dodaję do akcji Czekoladowy Weekend.

Składniki:

· 150 g gorzkiej czekolady

· 800 ml mleka

· 60 g biszkoptów savoiardi

· 1-2 łyżki mąki ziemniaczanej

· 80-100 g cukru

· 3 jajka

· dowolny aromat (waniliowy, pomarańczowy, rumowy itp.)

Połamaną czekoladę dodać do mleka, podgrzewać. Gdy mleko zacznie się gotować, dodać pokruszone biszkopty, mąkę ziemniaczaną i cukier. Gotować na małym ogniu przez 30 min., cały czas mieszając. Zdjąć z ognia, ostudzić, dodać roztrzepane jajka i aromat. Przelać masę do formy na budyń i gotować przez 40 min. (ja nie mam fromy na budyń, ale to w niczym mi to nie przeszkodziło: krem przelałam do małych foremek, każdą owinęłam folią aluminiową i wstawiłam do rondla z wodą – woda dochodziła na wysokość ¾ foremek – rondel zakryłam przkrywką i gotowałam 40 min., uzupełniając wodę, kiedy zachodziła taka potrzeba). Gotowy budyń ostudzić (najlepiej schłodzić w lodówce), wyłożyć na talerze i ozdobić w dowolny sposób (u mnie: kleksy z ricotty wymieszanej z cukrem, wiórki kokosowe, kawałki czekolady).

LINGUA ITALIANA

Granny's vinegar cake

2011-02-17T15:29:00.002+01:00

… czyli babcine ciasto z octem. Przepis z karteluszka, dostałam go chyba od którejś z anglojęzycznych znajomych we Florencji, ale nie pamiętam dokładnie od kogo. Ciasto robiłam już kilkakrotnie i muszę powiedzieć, że bardzo, ale to bardzo mi smakuje! W przepisie dokonałam tylko jednej zmiany, a mianowicie zdecydowałam się na dodanie jogurtu. Masa wychodzi bowiem tak gęsta, że musiałam ją czymś rozrzedzić! Może przepis na karteluszku był niekompletny, może został pominięty jakiś składnik, nie wiem; w każdym razie dodatek jogurtu zrobił swoje, ciasto uzyskało dzięki niemu normalną, półpłynną konsystencję i mogłam je bez problemu przełożyć do formy. Ciasto upiekło się bez problemów, ładnie się prezentowało i zachwyciło mnie swoim smakiem: troszkę przypomina mi keks, ale to tylko takie dalekie skojarzenie.

Składniki:

· 250 g masła

· 50 dkg mąki

· 250 g cukru

· 200 ml mleka

· 1 czubata łyżeczka proszku do pieczenia

· 1 płaska łyżeczka sody oczyszczonej

· 3 łyżki białego octu (winnego, jabłkowego itp.)

· 250 g rodzynek

· 1 duże jabłko

· 1 jajko (jajko jest opcjonalne, można go nie dodawać, a ciastu to nie zaszkodzi)

· 250 g jogurtu naturalnego

Rodzynki namoczyć, odsączyć, osuszyć. Jabłko obrać, pokroić na małe kawałki. Mąkę wymieszać z kawałkami masła, zagnieść rękami niejednolitą masę. Dodać proszek do pieczenia, cukier, jajko i jogurt, zagnieść ponownie. Wymieszać 150 ml mleka z octem, podgrzać na małym ogniu. Pozostałe mleko wymieszać z sodą, a następnie połączyć z ciepłym mlekiem i octem (uwaga, całość bardzo się spieni!). Wlać natychmiast tę spienioną mieszaninę do ciasta, dobrze wymieszać. Dodać rodzynki i kawałki jabłka, wymieszać, przełożyć do formy. Wstawić do nagrzanego piekarnika. Piec 30 min. w temp. 190°C, potem kolejne 30 min. w temp. 150°C.

LINGUA ITALIANA

Pain au levain

2011-02-11T10:30:00.002+01:00

… czyli klasyczny chleb francuski, przygotowywany na sztywnym, gęstym zakwasie pszennym. Ostatnio to moje ulubione pieczywo: jakoś dobrze mi się piecze chleb z tego przepisu, bochenki wychodzą jak malowane:) Receptura od Gospodarnej Narzeczonej.

Przepis pochodzi z blogu Na kruchym spodzie.

Zaczyn zakwasowy:

120g mąki pszennej chlebowej (1 szklanka)
8g mąki żytniej średniej (1/8 szklanki czyli 2 łyżki)
85g wody (6 łyżek)
28g gęstego pszennego zakwasu (2 łyżki)

Ciasto właściwe:

731g mąki pszennej chlebowej(5 i 7/8 szklanki)
37g mąki żytniej średniej (6 łyżek)
505g wody (2 szklanki i 6 łyżek)
17g soli (1 łyżka)
224g zakwasu (cały minus 2 łyżki)

Na około 12 godzin przed wyrabianiem ciasta właściwego mieszamy wszystkie składniki zakwasu na gładką masę. Przykrywamy folią i odstawiamy, aby dojrzał. Jeśli nasz zaczyn musi dojrzewać dłużej, warto spowolnić fermentację dodając soli w ilości odpowiadającej 1,8% wagi mąki.

Po 12 godzinach do miski wrzucamy wszystkie składniki ciasta właściwego oprócz soli i zakwasu. Mieszamy, aż wszystkie składniki się połączą. Przykrywamy folią i odstawiamy do autolizy na 20 do 60 minut.

Pod koniec autolizy posypujemy całość sola i kawałkami zakwasu. Mieszamy przez 1-2 minuty. Ciasto powinno być średnio gęste i elastyczne, a jego temperatura wynosić 24-25 st.C. Odstawiamy do fermentacji na 2 i 1/2 godziny. W trakcie fermentacji składamy ciasto dwukrotnie w 50-cio minutowych odstępach. Dzielimy ciasto na dwie równe części, z każdej formujemy bochenek na przykład podłużny. Odkładamy na lniane płótno obsypane mąką do wyrastania lub do przygotowanego koszyka. Ciasto wyrasta około 2 do 2 i 1/2 godziny. Po tym czasie wykładamy na obsypana semolina łopatę. Nacinamy tak jak lubimy. Pieczemy z parą przez 40-45 minut w temperaturze 225-230 st. C.

LINGUA ITALIANA

Spaghetti con prosciutto crudo, pomodoro e origano

2011-02-07T12:11:00.003+01:00

… czyli spaghetti z surową szynką, pomidorami i oregano. Za ten przepis znów muszę podziękować Tessie Kiros (“Ricordi di cucina”) – stwierdzam zresztą z rosnącym zadowoleniem, że każda z jej receptur jest strzałem w dziesiątkę. Tak też było w przypadku tej pasty: prosta w wykonaniu, znakomita w smaku! Przepis tylko nieznacznie zmodyfikowałam, a mianowicie część szynki dodałam bezpośrednio do pomidorów na patelni; dzięki temu sos przechodzi smakiem prosciutto crudo i staje się bardziej aromatyczny. Makaron ten bardzo przypadł do gustu Kalabryjczykowi, tak mu smakowało, że aż zażyczył sobie powtorkę tego dania następnego dnia… I wierzcie mi, nie ma lepszej rekomendacji, w kwestiach makaronowych Kalabryjczyk jest bardzo wybredny:)

Składniki (dla 4 osób):

· 350-400 g spaghetti

· 400 g pomidorów z puszki (najlepiej takich w kawałkach)

· 1-2 łyżeczki suszonego oregano

· 100 g surowej szynki (prosciutto crudo) pociętej na paseczki

· 2 ząbki czosnku

· oliwa

· ocet balsamiczny

· sól

· starty parmezan

Rozgrzać oliwę na patelni, wrzucić czosnek, podsmażyć przez chwilę. Dodać pomidory, połowę szynki i oregano, podgrzewać na małym ogniu przez 15-20 min. W tym czasie doprawić do smaku solą i octem balsamicznym. Makaron ugotować al dente, odcedzić, dodać do sosu na patelni, wymieszać, podgrzewać przez chwilę na małym ogniu. Wyłożyć na talerze, dodać do każdej porcji pozostałe paseczki szynki, ewentualnie posypać oregano i parmezanem

LINGUA ITALIANA

Budino di pane al cioccolato

2011-02-02T22:07:00.003+01:00

…czyli budyń z chleba i czekolady. Kolejny przepis z “Ricordi di cucina” Tessy Kiros i kolejny świetny pomysł na wykorzystanie nadmiaru pieczywa, zwłaszcza tego suchego. Fantastyczna receptura, już tyle razy z niej korzystałam, że nie muszę nawet zaglądać do książki, tylko wszystko robię na oko. Zresztą wszystko jest tak proste, że naprawdę nie można niczego sknocić… a warto spróbować, bo budyń wychodzi pyszny: można go jeść na ciepło łyżeczką lub też kroić na kawałki, gdy ostygnie. Lekko zmodyfikowałam przepis, przede wszystkim wzbogaciłam oryginalną wersję, dodając do całości pomarańczę i rodzynki. Dzięki temu budyń staję się bardziej aromatyczny.

Składniki:

· 14-16 kromek miękkiego, białego pieczywa (ja zazwyczaj wykorzystuję suchy chleb pszenny, ale wcześniej nasączam leciutko kromki słodką herbatą z cytryną i rumem)

· 80 g masła

· 140 g gorzkiej czekolady

· 120 g cukru

· 150 ml niezbyt gęstej śmietany (ja ją zastępuję jogurtem naturalnym)

· 4 jajka

· 2 łyżki mąki ziemniaczanej

· 1 duża pomarańcza (lub inny owoc, wedle uznania)

· pół szklanki rodzynek

Na małym ogniu podgrzać masło razem z cukrem i czekoladą. Mieszać, aż powstanie jednolita masa. Zdjąć z ognia, dodać śmietanę (lub jogurt) i mąkę ziemniaczaną, dokładnie wymieszać i odstawić do ostudzenia. Jajka roztrzepać i dodać je do czekoladowej masy. Pomarańczę obrać, pokroić na małe kawałki. W natłuszczonej i wysypanej mąką formie ułożyć pierwszą warstwę chleba. Polać ją masą czekoladową, posypać rodzynkami i kawałkami pomarańczy. Postąpić w ten sam sposób z drugą i trzecią warstwą. Formę z ciastem wstawić do drugiej, większej formy. Wlać do niej wodę na wysokość ok. 2 cm i wsunąć do nagrzanego piekarnika. Piec ok. 30 min. w temp. 180-200°C.

LINGUA ITALIANA